|
|
March 30
|
PER UN BEL GIORNO
Un cielo così puro
un vento così leggero
non so più dove sono
dove ero....
O gaggia nuda,
bruna violetta
che nel calore fugace
appassisci….
Giorno te ne vai
e non sai nulla di me
e della violetta
che tanto amo..
e del ramo nudo
della gaggia,
Giorno, non andar via.
Attilio Bertolucci
|
Για μια όμορφη Μέρα
Τόσο καθαρός ο ουρανός
κι ο άνεμος τόσο δροσερός
δεν ξέρω πιά που είμαι
που ήμουνα...
Ω! γυμνή ακακία,
μελαγχολική βιολέτα
που σε μαραίνει
η εφήμερη ζέστη...
Μέρα μου φεύγεις
και δεν έμαθες τίποτε για μένα
και για την βιολέτα
που τόσο αγαπώ..
ούτε για το γυμνό κλαδί
της ακακίας..
Μέρα μου... μη φεύγεις!
Αttilio Bertolucci
Μετάφρ. Lunapiena
| | | |
|
"Non chiedere mai alla rosa
perchè è sbocciata
nel tuo giardino"
Coglierò per te
l'ultima rosa del giardino,
la rosa bianca che fiorisce
nelle prime nebbie.
Le avide api l'hanno visitata
sino a ieri,
ma è ancora così dolce
che fa tremare.
Attilio Bertolucci
"Μη ρωτήσεις ποτέ ένα ρόδο
γιατί άνθισε στον κήπο σου".
Θα κόψω για σένα
το τελευταίο ρόδο του κήπου,
ένα λευκό τριαντάφυλλο
που άνθισε στη πρώτη ομίχλη.
Λαίμαργες οι μέλισσες
το τριγύριζαν μέχρι χθες,
αλλά έχει ακόμα τόση ομορφιά
που φέρνει ανατριχίλα.
Αttilio Bertolucci
Μετάφρ. Lunapiena
| | | | | March 29
Hai un sangue, un respiro.
Sei fatta di carne
di capelli di sguardi anche tu.
Terra e piante, cielo di marzo,
luce, vibrano e ti somigliano ‒
il tuo riso e il tuo passo
come acque che sussultano ‒
la tua ruga fra gli occhi
come nubi raccolte ‒
il tuo tenero corpo
una zolla nel sole.
Έχεις αίμα κι ανάσα.
Είσαι κι εσύ φτιαγμένη από σάρκα,
από μαλλιά και από βλέμματα.
Η γη και τα λουλούδια του Μάρτη,
ο ουρανός και το φως,
πάλλονται και σου μοιάζουν,
το γέλιο και το βήμα σου
σαν τα νερά που αναπηδούν-
η ρυτίδα ανάμεσα στα μάτια σου
σαν σύννεφα μαζεμένα
και το τρυφερό κορμί σου,
ένας σβώλος στoν ήλιο.
Hai un sangue, un respiro.
Vivi su questa terra.
Ne conosci i sapori,
le stagioni, i risvegli,
hai giocato nel sole,
hai parlato con noi.
Acqua chiara,
virgulto primaverile, terra,
germogliante silenzio,
tu hai giocato bambina
sotto un cielo diverso,
ne hai negli occhi il silenzio,
una nube, che sgorga
come polla dal fondo.
Ora ridi e sussulti
sopra questo silenzio.
Έχεις αίμα και ανάσα.
Ζεις σε τούτη τη γη.
Γνωρίζεις τις γεύσεις,
τις εποχές, τα ξυπνήματα,
έπαιξες κάτω απ'τον ήλιο,
μίλησες μαζί μας.
Καθαρό νερό της άνοιξης.
βλαστός, χώμα, ανθισμένη σιωπή,
έπαιξες όταν ήσουνα μικρούλα
κάτω από ένα διαφορετικό ουρανό,
έχεις τη σιωπή μέσα στα μάτια σου,
ένσαν ένα σύννεφο,
σαν πηγή που αναβλύζει από τα βάθη..
Τώρα γελάς και λικνίζεσαι
μέσα σ'αυτή τη σιωπή.
Cesare Pavese
απο τή συλλογή:
"Verrà la morte e avrà i tuoi occhi"
21 marzo 1950
Μετάφρ. Lunapiena | |
|
Σανσκριτικός Μύθος
Ο Δημιουργός του κόσμου μετά την δημιουργία του άνδρα
παίρνει την στρογγυλάδα του φεγγαριού,
τις καμπύλες του φιδιού
την φωτεινότητα του φρέσκου φύλλου,
την θλίψη από το γκρίζο νέφος,
την αγριάδα της τίγρης,
το λίκνισμα της φλόγας απ'τη φωτιά,
την ψυχρότητα του χιονιού,
την μελωδία της φωνής των πουλιών
κι έκανε την ΓΥΝΑΙΚΑ!
και την πρόσφερε στον άνδρα...
..μετά από 3 μέρες όμως ο άνδρας,
την επέστρεψε στο Δημιουργό λέγοντας:
-Αυτή η Γυναίκα που μου χάρησες
μιλά συνέχεια, χωρίς τελειωμό
και δεν μ'αφήνει στιγμή να ησυχάσω...
συχνά κλαίει και συνεχώς παραπονείται,
μου κλέβει όλο μου το χρόνο...
έτσι ο Δημιουργός την πήρε πάλι πίσω.
Τρις μέρες όμως μετά, ο άνδρας ξαναγύρισε
ικετεύοντας τον Δημιουργό
να επιστρέψει η Γυναίκα του, λέγοντας:
Η Γυναίκα μου ήξερε να τραγουδά
και να χορεύει σαν θεά,
χανόταν στην αγκαλιά μου όταν είχε φόβο,
το γέλιο της ηχούσε σαν μουσική στ'αυτιά μου
και δεν μπορώ την ομορφιά της να ξεχάσω.
Ο Δημιουργός του επέτρεψε για μια ακόμα φορά
να πάρει τη γυναίκα πάλι μαζί του.
Όταν όμως μετά από τρις μέρες την επέστεψε
λέγοντας με κλάμματα ότι δεν τα καταφέρνει
να μένει μαζί της πιά...
ο Δημιουργός του απάντησε:
Εσύ, γιέ μου, δεν μπορείς ακόμα
να είσαι μαζί της αλλά ούτε...
και να ζήσεις χωρίς αυτή.
Προσοχή... σκέψου καλά...
και ψάξε να βρείς τον καλύτερο δυνατό τρόπο
για να υπάρξεις... γιέ μου!
Από το βιβλίο:
"Το Τραγούδι της Θεάς Εύας"
της M. D. Mascetti |
|
Το Το Χαμόγελο της Τζοκόντας
Αυτή η Νύχτα Μένει
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ.....
| March 28
|
Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ... ΕΦΤΑΣΕ...
Με τα Φώτα σβηστά... ας χαϊδέψουμε τον Ουρανό
..ας φωνάξουμε στ'αστέρια ΟΛΟΙ μαζί..
Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ στη ΓΗ μας
είναι ΑΓΑΠΗ για τη ΖΩΗ.....
ΑΠΟΨΕ.. στις 8.30 το βράδυ..
θα συναντηθούμε ΟΛΟΙ μαζί..
μ'Ευγνωμοσύνη και βαθύ Σεβασμό
αδέλφια είμαστε... μιας Μάνας γέννα
της Μάνας ΓΗΣ παιδιά..
κι ας γίνει η συνάντηση αυτή.. ΑΡΧΗ
για μια καλύτερη Μέρα... για τα ΠΑΙΔΙΑ της...
|
Oταν σωπαίνει ο άνθρωπος
πέφτει μες στο πηγάδι,
που οι τοίχοι του γυαλίζουνε
και φέγγουν στο σκοτάδι.
Eκεί που βλέπει τα θολά
και στα βαρειά ακουμπάει,
κάνει το έργο μια στροφή
κι ο νούς του ξεκολλάει.
Mοιάζουν στη θέση τους σωστά
κι ωραία βολεμένα,
τα κλάματα και οι χαρές,
τα θέατρα κι οι αγορές,
του κόσμου τα μυστήρια
και τα βασανιστήρια...
Mοιάζεις κι εσύ σαν Καλημέρα,
που χθες με κέρναγες φωτιά,
σήμερα διώχνεις τη φοβέρα
και βλέπω μια μικρή Θεά.
Kάνω το άχ!! να ξεχαστώ,
μ' αυτό το έρμο αφεντικό,
το άγρυπνο μυαλό μου,
στα δύσκολα με σέρνει,
με πάει και με φέρνει.
Mοιάζεις κι εσύ σαν... Καλημέρα!
Σωκράτης Μάλαμας
|
|
| March 27
ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΣ την ΠΟΙΗΣΗ
Δυό τρόπους ακολουθεί ο νους:
την Λογική και την Φαντασία.
Με την Λογική ελέγχονται οι ιδέες
και αναζητείται ο τρόπος
που συνδέονται μεταξύ τους.
Με την Φαντασία επεξεργάζονται οι ιδέες,
χρωματίζονται μέσα στο δικό της φως
και συνδέονται μεταμορφωμένες σε μια νέα μορφή.
Η Φαντασία είναι η διεργασία που οδηγεί
στην δημιουργία, η αρχή της σύνθεσης
και της έκθεσης των ιδεών.
Η Λογική είναι το λογίζεσθαι, το σκέπτεσθαι..
η αρχή της ανάλυσης. Η Λογική μελετά
και εκτιμά τις διαφορές...
η φαντασία τις σχέσεις και τις ομοιότητες των πραγμάτων.
Η Λογική για την Φαντασία είναι όπως
το εργαλείο για τον τεχνίτη,
όπως το σώμα για το πνεύμα,
όπως η σκιά για την ύλη.
Η Ποίηση είναι η έκφραση της Φαντασίας.
Είναι το όργανο που δέχεται και επεξεργάζεται
τα σημάδια, τις εντυπώσεις που προέρχονται
από τον εσωτερικό ή τον εξωτερικό κόσμο,
όπως μια Λύρα που παράγει μελωδία
παίζοντας με τον άνεμο...
όπως ένα παιδί παίζοντας εκφράζει με την φωνή του
και τις κινήσεις του σώματος την ευχαρίστησή του,
προσπαθώντας να την κάνει να διαρκέσει.
....
Ποιητές είναι εκείνοι που καταφέρνουν
να εκφράσουν όλα αυτά.
Ένα ποίημα είναι η ιδανική εικόνα της ζωής,
στην απόλυτη αλήθεια της.
Ο ποιητής σαν το αηδόνι τραγουδά γλυκά
στην αυγή της μοναξιάς του.
Ακούνε μόνο όσοι μπορούν να συγκινηθούν
και να γαληνέψουν από την μελωδία του,
χωρίς να ψάχνουν το γιατί.
Η ποίηση αυξάνει τα όρια της φαντασίας,
τρεφοντάς την με νέες ιδέες,
ικανές να συγχωνευτούν με τις παλιές,
με στόχο μια νέα συγκίνηση,
μια καινούρια ευχαρίστηση,
τόσο για τον ποιητή όσο και για τον αναγνώστη.
Κείμενο που στηρίζεται στο βιβλίο του Shelley:
"Υπερασπίζοντας την Ποίηση"
| |
|
Ο ήλιος ανατέλλει
Τον ύμνο της χαρίζει στ'αηδόνι η ζωή,
δραπετεύει απ'την μάχη το σκοτάδι
στον ορίζοντα, ξεπρόβαλε η αυγή..
η πρωτότοκη κόρη του Ήλιου.
Τρυφερό χαμόγελο της φύσης
τα ρόδινα σύννεφα στον ουρανό
κι η ελπίδα ντύθηκε πορτοκαλί.
Λυμένα μακρυά μαλλιά στον άνεμο
θυμίζουν τα κλαδιά
της κλαίουσας ιτιάς
στο χορό του Απρίλη..
μπρος στο κατώφλι της μέρας.
Αθηνάς κέντημα στο γήινο τελάρο
με κλεμμένες μπογιές
απ'τον παράδεισο
η χαρούμενη συμφωνία
των χρωμάτων.
Κι ο ήλιο ανατέλλει
στ'απέναντι βουνό
μια καινούργια μέρα γεννιέται
στου χρόνου την αέναη συνέχεια...
Μια νέα μέρα.. χάρισμα ζωής!
Δροσερή αύρα της Άνοιξης..
σαν αιώνιο κάλεσμα του έρωτα
της καρδιάς το τραγούδι!
Lunapiena
|
Spunta il Sole
L'usignolo canta la Vita
il buio abbandona la lotta...
spunta l'alba nell'orizzonte,
la timida figlia del Sole.
Sorrisi di tenerezza intorno,
nuvole colorate di rosa,
è vestita d'arancione la speranza.
Sciolti capelli nel vento
somigliano i rami del salice
alla danza d'Aprile,
sulla soglia del giorno.
Ricamo divino
sulla tela terreste mille colori
di un paradiso fiorito,
sinfonia allegra dell'aurora.
Spunta il Sole sulla montagna,
e' nato un altro giorno
nel continuo del tempo...
Un altro giorno per vivere.
Fresca brezza di Primavera,
perenne ricchiamo d'amore,
il canto del mio cuore...
Lunapiena
| |
|
|
|
March 26
"Ο άνθρωπος μέσα στην κοινωνία δεν αργεί να γίνει
ο ίδιος αντικείμενο των παθών και των ηδονών του... κι όσο εμπλουτίζεται ο συναισθηματικός κόσμος
τόσο πληθαίνουν κι οι τρόποι του να εκφράζεται.
Τα λόγια, η εκφραστική κίνηση των χεριών,
οι μιμητικές τέχνες γίνονται αυτοδίκαια
Αναπαράσταση και Μέσον...
μολύβι και εικόνα, σμίλη και άγαλμα..
χορδή και Αρμονία..."
***
Η ισότητα, η πολυμορφία, η ενότητα,
η αντίθεση, η αμοιβαία εξάρτηση... γίνονται
οι μόνες Αρχές που μπορούν να προσφέρουν κίνητρα
ικανά να μετατρέψουν την Θέληση σε Πράξη,
κι έρχεται η Ευχαρίστηση
να κατοικήσει στον Αισθησιασμό,
η Αρετή στο Συναίσθημα,
η Ομορφιά στην Τέχνη,
η Αλήθεια στην Διανόηση
και η Αγάπη στις σχέσεις των ανθρώπων"
*****
Το μεγάλο μυστικό της ανθρώπινης Ηθικής
είναι η Αγάπη,
η έξοδος δηλαδή από την φύση του
και η ταυτοποίηση του εαυτού με την ομορφιά,
οπουδήποτε αυτή υπάρχει: στις ιδέες,
στις πράξεις, σ'ένα πρόσωπο, στον άλλον....
με ένταση και πληρότητα.
Percy Bysshe Shelley
(1792-1822)
| |
|
Κι όσα σημειώνω τα σημειώνω γιατί δεν υποφέρνω να βλέπω το άδικο να πνίγει το δίκιο.
Για κείνο έμαθα γράμματα στα γεράματα και κάνω αυτό το γράψιμο το απελέκητο ότι δεν είχα τον τρόπον όντας παιδί να σπουδάξω: ήμουν φτωχός κι έκανα τον υπηρέτη και τιμάρευα άλογα, κι άλλες πλήθος δουλειές έκανα, να βγάλω το πατρικό μου χρέος που μας χρέωσαν oι χαραμήδες, και να ζήσω κι εγώ σε τούτη την κοινωνία, όσο έχω ταμανέτι του Θεού στο σώμα μου.
Κι αφού ο Θεός θέλησε να κάμει νεκρανάσταση στην Πατρίδα μου, να τη λευτερώσει από την τυραγνία των Τούρκων, αξίωσε κι εμένα να δουλέψω κατά δύναμη, λιγότερον από τον χερότερο πατριώτη μου Έλληνα.
Γράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι, και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα. Ένα πράμα μόνο με παρακίνησε κι εμένα να γράψω: ότι τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί να τη φυλάμε κι όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς «εγώ»; όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει «εγώ»· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε στο «εμείς» κι όχι στο «εγώ».
Και στο εξής να μάθομε γνώση, αν θέλομε να φκιάσομε χωριό να ζήσομε όλοι μαζί.
Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ιδούνε όλοι οι Έλληνες ν αγωνίζονται για την πατρίδα τους, για τη θρησκεία τους· να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε:
«Έχομε αγώνες πατρικούς, έχομε θυσίες -αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμία και να εργάζονται στο καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας- ότι θα είναι καλά δικά τους. Όχι όμως να φαντάζονται για τα κατορθώματα τα πατρικά, όχι να πορνεύουν την αρετή και να καταπατούν το νόμο, και να 'χουν την επιρροή για ικανότη»
Ι. ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ
| | | | March 25
|
|
ΘΟΥΡΙΟΣ
Ρήγας Φεραίος
Ώς πότε παλικάρια να ζούμεν στα στενά,
Mονάχοι σα λιοντάρια, σταις ράχαις στα βουνά;
Σπηλαίς να κατοικούμεν,να βλέπωμεν κλαδιά,
Nα φεύγωμ' απ' τον Kόσμον,
για την πικρή σκλαβιά.
Nα χάνωμεν αδέλφια, Πατρίδα, και Γονείς,
Tους φίλους, τα παιδιά μας,
κι' όλους τους συγγενείς.
Καλλιώναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή,
Παρά σαράντα χρόνοι σκλαβιά, και φυλακή
Τι σ' ωφελεί αν ζήσης, και είσαι στη σκλαβιά,
Στοχάσου πως σε ψένουν καθ' ώραν στη φωτιά.
Βεζύρης, Δραγουμάνος, Aφέντης κι' αν σταθής,
O Tύραννος αδίκως, σε κάμει να χαθής.
Δουλεύεις όλ' ημέρα, σε ό,τι κι' αν σοι πει
Kι' αυτός πασχίζει πάλιν το αίμα σου να πιη
Ο Σούτζος, κι' ο Μουρούζης, Πετράκης,
Σκαναβής, Γγίκας, και Μαυρογένης,
καθρέπτης, είν' να ιδής.
Ανδρείοι Kαπετάνοι, Παπάδες, λαϊκοί,
Σκοτώθηκαν κι' Aγάδες, με άδικον σπαθί.
Kι' αμέτρητ' άλλοι τόσοι,
και Τούρκοι, και Ρωμιοί,
Zωήν, και πλούτον χάνουν,
χωρίς καμμιά 'φορμή.
Ελάτε μ' έν αν ζήλον, σε τούτον τον καιρόν,
Nα κάμωμεν τον όρκον, επάνω στον Σταυρόν.
Συμβούλους προκομμένους,με πατριωτισμόν,
Nα βάλλωμεν εις όλα, να δίδουν ορισμόν.
Oι νόμοι νάν' ο πρώτος, και μόνος οδηγός,
Kαι της πατρίδος ένας, να γένη Aρχηγός.
Γιατί κ' η αναρχία, ομοιάζει την σκλαβιά,
Nα ζούμε σα θηρία, είν' πλιο σκληρή φωτιά.
Και τότε με τα χέρια, ψηλά στον Oυρανόν,
Aς πούμ' απ' την καρδιά μας,
ετούτα στον Θεόν.
Εδώ συκώνονται οι Πατριώται ορθοί,
και υψώνοντες τας χείρας
προς τον Oυρανόν, κάμνουν τον όρκον .
Όρκος κατά της Tυραννίας, και της αναρχίας.
Ω Bασιλεύ του Kόσμου, ορκίζομαι σε σε,
Στην γνώμην των τυράννων, να μην ελθώ ποτέ.
Μήτε να τους δουλεύσω, μήτε να πλανηθώ,
Eις τα ταξίματά τους, για να παραδοθώ.
Εν όσω ζω στον Kόσμον, ο μόνος μου σκοπός,
Για να τους αφανίσω,θε νάναι σταθερός.
Πιστός εις την Πατρίδα, συντρίβω τον ζυγόν,
Aχώριστος για νάμαι, υπό τον Στρατηγόν.
Κι' αν παραβώ τον όρκον, να στράψ' ο Oυρανός,
Kαι να με κατακάψη, να γένω σαν καπνός.
Tέλος του Όρκου.
Σ' Aνατολή και Δύσι, και Nότον και Bοριά,
Για την Πατρίδα όλοι, νάχωμεν μια καρδιά.
Στην πίστιν του καθ' ένας, ελεύθερος να ζη,
Στην δόξαν του πολέμου, να τρέξωμεν μαζύ.
Βουλγάροι, κι' Αρβανήτες, Αρμένοι
και Ρωμιοί, Aράπιδες, και άσπροι,
με μια κοινή ορμή.
Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί,
Πως είμασθ' αντρειωμένοι,
παντού να ξακουσθή.
Όσ' απ' την τυραννίαν, πήγαν στη ξενητιά,
Στον τόπον του καθ' ένας, ας έλθη τώρα πια.
Kαι όσοι του πολέμου, την τέχνην αγροικούν,
Eδώ ας τρέξουν όλοι, τυράννους να νικούν.
H Ρούμελη τους κράζει, μ' αγκάλαις ανοιχταίς,
Tους δίδει βιο, και τόπον, αξίαις και τιμαίς.
Ώς πότ' Oφφικιάλος, σε ξένους Bασιλείς.
Έλα να γένης στύλος, δικής σου της φυλής.
Κάλλιο για την Πατρίδα, κανένας να χαθή,
Ή να κρεμάση φούντα, για ξένον στο σπαθί.
Και όσοι προσκυνήσουν, δεν είναι πλιο εχθροί,
Aδέλφια μας θα γένουν, ας είναι κ' εθνικοί.
Μα όσοι θα τολμήσουν, αντίκρυ να σταθούν,
Eκείνοι και δικοί μας, αν είναι ας χαθούν.
|
Σουλλιώταις, και Μανιώταις, λιοντάρια ξακουστάΏς πότε σταις σπηλαίς σας,
κοιμάσθε σφαλιστά.
Μαυροβουνιού καπλάνια,
Ολύμπου σταυραητοί,
Kι' Αγράφων τα ξευτέρια, γεννήτε μια ψυχή.
Ανδρείοι Μακεδόνες,ορμήσατε για μια,
Kαι αίμα των τυράννων, ρουφήστε σα θεριά.
Του Σάββα και Δουνάβου, αδέλφια Xριστιανοί,
Mε τ' άρματα στο χέρι, καθ' ένας ας φανή.
Tο αίμα σας ας βράση, με δίκαιον θυμόν,
Mικροί μεγάλ' ομώστε,τυράννου τον χαμόν.
Λεβέντες αντριωμένοι, Μαυροθαλασσινοί,
O βάρβαρος ώς πότε, θε να σας τυραννεί.
Μη καρτερήτε πλέον ανίκητοι Λαζοί
Xωθείτε στο μπογάζι, μ' εμάς κ' εσείς μαζί.
Δελφίνια της θαλάσσης αζδέρια των Nησιών
Σαν αστραπή χυθήτε, κτυπάτε τον εχθρόν.
Της Κρήτης, και της Νίδρας,
θαλασσινά πουλιά,
Kαιρός είν' της Πατρίδος,
να κούστε την λαλιά.
Κι' όσ' είστε στην Aρμάδα, σαν άξια παιδιά,
Oι Nόμοι σάς προστάζουν,
να βάλλετε φωτιά.
Μ' εμάς κ' εσείς Μαλτέζοι,
γεννήτ' ένα κορμί,
Kατά της τυραννίας, ριχθήτε με ορμή
Σας κράζει η Ελλάδα, σας θέλει σας πονεί,
Zητά την συνδρομήν σας, με μητρικήν φωνή.
Τι στέκεις, Παζβαντζίουγλου,
τόσον εκστατικός;
Tεινάξου στο Μπαλκάνι,
φώλιασε σαν αητός.
Tους μπούφους, και κοράκους,
καθόλου μη ψηφάς,
Mε τον ραγιά ενώσου, αν θέλης να νικάς.
Σηλίστρα, και Μπραΐλα, Σμαήλι και Κυλί,
Μπενδέρι, και Χωτήνι, εσένα προσκαλεί.
Στρατεύματά σου στείλε,
κ' εκείνα να ζήσουν δεν 'μπορούν.
Γγιουρτζή πλια μη κοιμάσαι,
σηκώσου με ορμήν,
Tον Mπρούσια να μοιάσης,
έχεις την αφορμήν.
Και συ που στο Χαλέπι,
ελεύθερα φρονείς,
Πασιά καιρόν μη χάνεις,
στον κάμπον να φανείς.
Mε τα στρατεύματά σου, ευθύς να σηκωθείς,
Στην Πόλης τα φερμάνια, ποτέ να μη δοθής.
Του Μισιργιού ασλάνια,
για πρώτη σας δουλιά,
Δικόν σας ένα Mπέι, κάμετε Bασιλιά.
Xαράτζι της Αιγύπτου,
στην Πόλ' ας μη φανεί,
Για να ψοφήσ' ο λύκος, οπού σας τυραννεί.
Με μια καρδιάν όλοι, μία γνώμην, μία ψυχή,
Kτυπάτε του τυράννου, την ρίζαν να χαθή.
Ν' ανάψωμεν μία σε όλην την Τουρκιά,
Nα τρέξ' από την Μπόσνα,
και ώς την Αραπιά.
Ψηλά στα μπαϊράκια,σηκώστε τον Σταυρόν,
Kαι σαν αστροπελέκια, κτυπάτε τον εχθρόν.
Ποτέ μη στοχασθήτε, πως είναι δυνατός,
Kαρδιοκτυπά και τρέμει,
σαν τον λαγό κι' αυτός.
Τρακόσιοι τον έκαμαν να διή,
Πως δεν 'μπορεί με τόπια,
μπροστά τους να ευγεί.
Λοιπόν γιατί αργήτε, τι στέκεσθε νεκροί;
Ξυπνήσατε μην είσθε,ενάντιοι κ' εχθροί.
Πώς οι Προπάτορές μας,
ορμούσαν σα θεριά,
Για την ελευθερίαν,
πηδούσαν στη φωτιά.
Έτζι κ' ημείς, αδέλφια,
ν' αρπάξωμεν για μια,
T' άρματα και να βγούμεν,
απ' την πικρή σκλαβιά.
Να σφάξωμεν τους λύκους,
που στον ζυγόν βαστούν,
Kαι Χριστιανούς, και Τούρκους,
σκληρά τους τυραννούν.
Στεργιάς, και του πελάγου,
να λάμψη ο Σταυρός,
Kαι στην δικαιοσύνην, να σκύψη ο εχθρός.
O Kόσμος να γλυτώση, απ' αύτην την πληγή,
K' ελεύθεροι να ζώμεν, αδέλφια εις την Γη.
| | |
|
|
Ο Luis Dupre τον Φεβρουάριο του 1819 επισκέπτεται
τον Ελλαδικό χώρο μαζί με τρεις Άγγλους περιηγητές
(τους Heyet, Hay και Viwian). Εκείνοι θα αναλάμβαναν
τα έξοδα, και αυτός θα τους παρέδιδε ως αντάλλαγμα,
εικόνες των μνημείων και των τόπων της χώρας.
"Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση,
δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα,
ούτε πως δεν έχομε άρματα,
ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα
και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε
«πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα»,
αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία
της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας
και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι
και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε
εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση."
(απο τον Λογο του Κολοκοτρώνη στην πνύκα)
| | | | March 24
|
L'Esterno - dall'Interno -
Deriva la sua Grandezza -
È Duca, o Nano, secondo
Com'è il carattere centrale -
Il sottile - invariabile Asse
Che regola la Ruota -
Sebbene i Raggi - ruotino
- con più evidenza
E spargano polvere -
nel contempo.
L'Interno - dipinge l'Esterno -
Il Pennello senza Mano -
Il suo Quadro espone - preciso -
Così com'è il Marchio interiore -
Sulla sottile - Tela delle Arterie -
Una Guancia - magari un Ciglio -
L'intero segreto della Stella
- nel Lago -
Gli occhi non erano
destinati a conoscere.
Emily Dickinson
Trad. Giuseppe Ierolli
|
Το Εξω - απ'το Μέσα -
παίρνει την Μεγαλειότητά του
Γίνεται Δούκας ή Νάνος, ανάλογα
όπως είναι η πυρηνική του διάθεση.
Ο λεπτός - αμετάβλητος άξονας
που ρυθμίζει τις Στροφές (Ρότα)
καθώς οι ακτίνες - γυρίζουν -
όλο και πιό φανερά
και - συγχρόνως- σκορπούν
τριγύρω σκόνη.
Το Μέσα - ζωγραφίζει το Εξω -
Ένα πινέλλο δίχως Χέρι -
και τον Πίνακά του εκθέτει
- με ακρίβεια -
Σαν να είναι η εσωτερική του Σφραγίδα.
Στο διάφανο - Καμβά των Αγγείων -
Ένα Μάγουλο - ή ίσως μια Βλεφαρίδα -
Του Άστρου το κρυφό μυστικό
- στη Λίμνη -
Τα Μάτια δεν είχαν την τύχη
να το γνωρίσουν.
Emily Dickinson
Trad. Lunapiena
| | | March 22
|
΄΄Όταν έρχεται η άνοιξη
όλα τα λουλούδια ανθίζουν
κι ευωδιάζουν στον ερχομό της.
Κι όμως, τα δάκρυά μου έμειναν
να κυλούν σιωπηλά κι αθέατα΄΄
Emily Dickinson
C'è una solitudine di spazio,
una solitudine di mare,
una di morte,
ma faranno lega tutte quante
a paragone con quell'estremo punto,
quella polare ritrosia
di un'anima ammessa a se medesima.
Finita infinità.
Emily Dickinson
(trad. da Mario Luzi)
Υπάρχει μια μοναξιά στο χώρο
Μια μοναξιά στη θάλασσα,
και άλλη μιά στο θάνατο,
μα πρέπει να ενωθούν όλες μαζί..
για να συγκριθούν,
μ'αυτό το ύστατο σημείο..
την πολική εκείνη αντίθεση,
μιας ψυχής που αποδέχεται
η ίδια τον εαυτό της.
Ολόκληρη απεραντoσύνη.
Emily Dichinson
Trad. Lunapiena
| | | |
|
Γερμανός ποιητής. πεζογράφος, λόγιος.
Γεννήθηκε στις 28.8.1749 στη Φραγκφούρτη
ο πιο ολοκληρωμένος δημιουργός .
Το έργο του αποτελείται από ένα πλήθος τραγουδιών ,
ποιημάτων , αφηγημάτων θεατρικών έργων ,
μυθιστορημάτων επιστολών, και επιστημονικών πραματειών.
Πέθανε σαν Σήμερα.. στις 22 Μαρτίου 1832.
*****
"Ό,τι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο
είναι και η Ελλάδα για την ανθρωπότητα"
***
"Το ταλέντο του ανθρώπου αναπτύσσεται στη σιγή,
ο χαρακτήρας σχηματίζεται μές στις τρικυμίες της ζωής"
***
"Εάν δέχεστε τους ανθρώπους έτσι όπως είναι,
ποτέ δε θα καταφέρετε να τους βοηθήσετε να βελτιωθούν.
άν τους συμπεριφέρεστε σαν σε ιδανικούς ανθρώπους,
τότε τους ανεβάζετε στο επίπεδο που επιθυμείτε."
Γκαίτε | | | |
|
Ένας Φίλος είναι....
τ΄άστρο που τη στράτα σου ακολουθεί
στην ατέλειωτη χειμωνιάτικη νύχτα,
της ελπίδας το χαμόγελο στο λυκόφως,
ένα ζεστό βλέμμα στο δρόμο της μοναξιά σου,΄
μια ανοιχτή αγκαλιά όταν ο πόνος σε πλησιάζει,
ένα χάδι που θωπεύει τρυφερά τις πληγές σου
εκείνο το χέρι που σε κρατά στο παραπάτημα,
ο πιό σοβαρός δάσκαλος της λογικής..
ένα λιμάνι που σε δέχεται να ξαποστάσεις,
ένας Φάρος σταθερός... και πάντα αναμμένος
για να σε προστατεύει απ'τις κρυφές παγίδες.
Σαν την σκιά σου... δεν σε αφήνει μόνο ποτέ,
σιωπηλά φροντίζει τις αρετές σου...
χαμόγελο ευτυχίας είναι η κάθε σου χαρά,
και κάθε σου δάκρυ σκουπίζει με συμπόνια.
Σαν άγγελος προστάτης αθόρυβα δίπλα σου
έτοιμος να προλάβει το στραβοπάτημά σου..
Ένας Φίλος είναι... η καλύτερη της Ζωής Επιλογή!
L' AMICO e'...
quella stella che segue il tuo cammino,
nel buio della lunga Notte d'inverno,
il sorriso del tramonto che regala speranza,
un caldo sguardo nella tua strada solitaria,
un abbraccio sempre aperto al tuo dolore,
quella carezza tenera sulle tue ferite,
quella mano che ferma ogni tua caduta,
il severo maestro della ragione,
un porto che accoglie ogni tua fermata,
un Faro fisso sempre accesso,
che ti prottege dalle rocce nascoste nel buio.
E' l'ombra che non ti lascia solo mai,
in silenzio prottege le tue virtu',
la tua gioia li regala sorrisi di felicita
le tue lacrime riveste con compassione,
e' il tuo angelo sempre presente,
per provedere i tuoi errori....
L'Amico e' la tua scelta migliore di Vita.
Lunapiena |
|
|
Σαν Σήμερα, 21 Μαρτίου 1685
γεννήθηκε ο BACH...
Περισσότερα από 1000 έργα του έχουν διασωθεί ως τις μέρες μας, έργα για Τσέμπαλο, Εκκλησιαστικό όργανο, Kοντσέρτα)
και φωνητική μουσική (Ορατόρια, Λειτουργίες, Πάθη, Καντάτα)
J. S. BACH μοιάζει σαν ν'αγκαλιάζει όλο τον ΚΟΣΜΟ
με την θεϊκή ΜΕΛΩΔΙΑ της Μουσικής του και να σε παίρνει
μαζί του πέρα από τα σύννεφα.. στο Φως, στον Ήλιο...
και να σε ξαναφέρνει πίσω.. για να σε ετοιμάσει για το επόμενο
ταξίδι στα βάθυ των ωκεανών ή στα έγκατα της γης..
Είναι αληθινά Μοναδικός!..
| | | March 21
|
|
21η Μαρτίου Σήμερα,
Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης
Σκέφτηκα να την αφιερώσουμε
στην ΠΟΙΗΣΗ για ΠΑΙΔΙΑ
μιας και μας προέκυψε, πριν καν το σκεφτούμε
Αν ένα παιδί ζει μέσα στη συνεχή κριτική:
Μαθαίνει να κατακρίνει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
Μαθαίνει να καυγαδίζει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
Μαθαίνει να είναι ντροπαλό.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
Μαθαίνει να είναι ένοχο.
Αν ένα παιδί ζει με κατανόηση:
Μαθαίνει να έχει υπομονή.
Αν ένα παιδί ζει με τον έπαινο:
Μαθαίνει να εκτιμά και τον άλλο.
Αν ένα παιδί ζει με δικαιοσύνη:
Μαθαίνει να είναι δίκαιο.
Αν ένα παιδί ζει με ασφάλεια:
Μαθαίνει να εμπιστεύεται.
Αν ένα παιδί ζει με επιδοκιμασία:
Μαθαίνει να έχει αυτοεκτίμηση.
Αν ένα παιδί ζει με αποδοχή και φιλία:
Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο.
R. RUSSEL
Trad. Lunapiena
| | March 20
|
|
Τάσος Λειβαδίτης.... γι'αυτούς που τον Αγαπούν
|
"...η δυστυχία σε κάνει
πάντα να αναβάλεις
- έφυγε η ζωή."
"...οι φίλοι είχαν χαθεί
κι οι εχθροί ήταν μικρόψυχοι
για να μπορείς να τρέφεσαι
απ' το μίσος σου..."
"...και σμίγουν και χωρίζουν
οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα
ο ένας απ' τον άλλον.
Γιατί ο έρωτας
είναι ο πιό δύσκολος δρόμος
να γνωριστούν."
"Γι’ αυτό σου λέω.
Μην κοιμάσαι: είναι επικίνδυνο.
Μην ξυπνάς: Θα μετανιώσεις."
Tάσος Λειβαδίτη
|
"La disgrazia ti porta sempre
a rimandare
-se ne va la Vita."
"...i amici erano perduti
e i nemici avevano
un cuore piccolo
per poter farti crescere
consumando il loro odio."
"e si incontrano le persone
e poi si dividono
e non prende niente
l'uno dall'altro.
Perchè l'Amore
sembra la strada più difficile
per fargli conoscere."
"Per questo ti dico.
Non dormire: è pericoloso.
Non svegliarti: ti penterai."
Tassos Livaditis
trad. Lunapiena |
| |
|
Tools 
