|
|
May 31
|
Κοιμήσου..
Dormi caro tesoro
lasciati affidare al sonno
Dormi e sogna sereno
La Vita aspetta all'alba
per portarti lontano...
Come e' dolce la Vita
Com'è cara la via del Sogno....
*****
Κοιμήσου.... τρυφερέ θησαυρέ μου
εμπιστέψου την αγκαλιά του ύπνου!
Κοιμήσου ήρεμα και ονειρέψου
σε περιμένει την αυγή.. η Ζωή
για να σε ταξιδεύσει στη χαρά!
Πόσο είναι όμορφη η Ζωή
κι είναι πανάκριβη η οδός του ονείρου..
*****
Come e' dura la strada a volte
come lungo il cammino.. tesoro
che ti porta al cima del mondo....
ma il Sole sorride all'alba...
e la Luna ricchiama l'Amore...
Euridice non scorda Orfeo...
Ariana attente Tiseo....
*****
Πόσο τραχύς γίνεται κάποτε.. ο δρόμος
μοιάζει ατέλειωτη η ανηφόρα, θησαυρέ μου
που σε πάει στις κορυφές του κόσμου..
Χαμογελά ο ήλιος, όμως, κάθε αυγή..
και τον έρωτα καλεί την νύχτα, το φεγγάρι!
Η Ευρυδίκη δεν ξεχνά τον Ορφέα της
και τον Θησέα.. η Αριάδνη πάντα περιμένει..
*****
Come è bello svegliarsi contento
respirare l'odore del bosco
in fiducia cresce l'Amore....
verso la luce si apre il fiore
La tempeste ricchiama arcobaleni...
il ricamo ha finito Penelope
arrivato a casa Ullysse....
*****
Πόσο είν'ωραίο.. χαρούμενος να ξυπνάς
και ν'ανασαίνεις το άρωμα του δάσους.
Στην εμπιστοσύνη... η Αγάπη μεγαλώνει΄
τα πέταλα τους, τ'άνθη ανοίγουνε στον ήλιο,
στο ουράνιο τόξο δίνει ζωή.. η καταιγίδα!
Τελείωσε τον αργαλειό της.. η Πηνελόπη
ο Οδυσσέας επέστρεψε στην αγκαλιά της.
Lunapiena
|
|
Η Ελληνική λεβεντιά και η περηφάνεια της καρδιάς
των Παιδιών της Ελλάδας ΔΕΝ άντεξε ποτέ
κι από κανένα κατακτητή την καταπάτηση των Ιερών .
Δύο νεαροί τότε Φοιτητές.. ο Μανώλη Γλέζος
και ο Απόστολος Σάντας δάκρυσαν κι σφίχτηκε
η καρδιά τους... από οργή και ιερή αγανάκτηση...
ΔΕΝ άντεχαν να βλέπουν την Ναζιστική svastica
να τολμά να κυματίσει με έπαρση στην κορυφή
του Ιερού Βράχου της ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ..
και πήραν την τολμηρή και γενναία απόφαση..
να την κατεβάσουν και να ξαναυψώσουν
στον Ιερό Βράχο την Σημαία Του,
το Γαλανόλευκο Σύμβολο της καρδιάς του
Εκείνο το Βράδυ... σαν Σήμερα, 47 χρόνια πριν...
Μελέτησαν με προσοχή κάθε λεπτομέρεια
του Ιερού Βράχου... έμαθαν για όλες τις σπηλιές
και τις κρυφές διαβάσεις του και κατέληξαν ότι...
αν περάσουν μέσω του Πανδρόσειου Άνδρου
και χρησιμοποιήσουν κάποιες από τις σκαλωσιές
που είχαν φτιάξει οι αρχαιολόγοι στις ανασκαφές,
θα μπορούσαν να ξεφύγουν την προσοχή
των Γερμανών Ναζί και θα έφταναν
ανενόχλητοι στη κορυφή της Ακρόπολης,
και... τα κατάφεραν...
30 προς 31 Μαίου 1941...
και η Ελληνική Γαλανόλευκη κυμάτησε
και πάλι περήφανα... στην Iερή κορυφή...
και πανηγύριζε ο Ουρανός... μέχρι το πρωί!
Οι δύο Φοιτητές επέστρεψαν ανενόχλητοι
από την ίδια στράτα... ανοίγοντας έτσι
με την τολμηρή πράξη τους το δρόμο...
για την Αντίσταση ενός Λαού!
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΗ
δεν φυλακίζεται ΠΟΤΕ..
|
May 30
|
Un piccolo racconto
........................
"Ciaooo... Ma chi siete??? Che genere di canti sono questi??? Sembrano urli... grida... di quella specie di animali selvaggi... che mia mamma mi diceva che se qualche volta capitasse di sentirli... di volar via!!! Ma la mia curiosita' e' piu' forte della mia paura!!! Ma dove sono finite le vostre ali??? Mi devo presentare... Sono un piccolo uccellino Rosso... Mi chiamano TRIPOCARDO... perche' mi piace nascondermi per osservare il mondo. Questa foresta una volta era piena di Vita. Alberi verdi, fiori colorati, uccelli che cantavano felici, animali liberi e robusti, che correvano qua e la' in cerca del cibo. Una foresta piena di Vita, ma... un giorno lontano... un mago invidioso, con la sua malizia e tanta cattiveria, ha potuto fermare la vita. Era un essere anomale selvaggio, con Due piedi come noi uccelli, ma senza le ali... Il suo sguardo era di ghiaccio e il suo cuore di cristallo. Voleva stare sempre solo, senza un amico... senza amore... Adorava solo il potere.... Diceva di essere un Re, cosa e' poi questa cosa? Mai non me l'ha spiegata la mia mamma, Poveretta!.. molto tardi ho capito che non poteva sapere Tutto.
Io quel giorno mi ero nascosto, in quel Grande Fiore Rosso, per la paura e la mia curiosita'. La mia fortuna, come diceva la mia mamma era sempre anche la mia sfortuna. Tutti erano affascinati dai miei colori, ma questi colori erano quelli che mi rendevano Bello e Debole, nello stesso momento... Non potevo nascondermi tra le foglie come tutti i uccelli. Ero in pericolo, subito davo nell'occhio... Cosi ho imparato ad essere prudente per salvare la mia Vita. E voi???? cosa cercate... qui??? Ho sentito bene? Non sapete Dove andare? Non sapete nemmeno la Strada? Non avete nemmeno le ali!!!! Cosa sono questi affari in queste cose che dovevano essere le vostre ali???? A cosa vi servono???
COSA CERCATE??? Sapete almeno cosa cercate??? Come siete Strani... e che modo avete di litigare!!!! C'era tanto silenzio qui prima di Voi. Speravo tanto di sentire un canto. Mi sentivo tanto solo. E' questa che Voi chiamate Bellezza per me era la Morte. SILENZIO di Morte... una grandissima tomba! Ero tanto felice sentire i vostri passi... ma,
COSA CERCATE????
Sapete almeno cosa cercate???"
Lunapiena
|
Γειά σας... μα ποιοί είστε? Τι είδος κελάηδισμα είναι αυτό! Μοιάζουν σαν ουρλιαχτά... κραυγές από εκείνα τα άγρια ζώα που η μαμά μου έλεγε.. άν κάποτε τύχει να τα ακούσω, να πετάξω μακρυά!!!... αλλά η περιέργειά μου είναι πιό δυνατή από τον φόβο μου...
Πού πήγαν τα φτερά σας?
ωχ! ξέχασα να σας συστηθώ.. είμαι ένα μικρό κόκκινο πουλί.. το ονομά μου είναι Τρυποκάρυδος, ίσως γιατί μου αρέσει να κρύβομαι και να παρατηρώ τον κόσμο... Αυτό το δάσος ήταν κάποτε γεμάτο ζωή! Καταπράσινα δένδρα.. λουλούδια με χίλια χρώματα... πουλιά που κελαηδoύσανε ευτυχισμένα... δυνατά και ελεύθερα ζώα που έτρεχαν δω και κεί για να βρούν τροφή!!.. Ένα δάσος γεμάτο ζωή! Αλλά μια μέρα, ένας φθονερός μάγος με κακοήθεια και κακία.. κατάφερε και σταμάτησε τη ζωή. Ήταν ένα άγριο ζώο που είχε δύο πόδια, όπως και σείς, αλλά δεν είχε φτερά... Το βλέμμα του ήταν παγωμένο και η καρδιά του από κρύσταλλο. Ήθελε να μένει πάντα μόνος.. δεν είχε ούτε ένα φίλο.. και δεν είχε μάθει ν'αγαπάει... Λάτρευε μόνο την εξουσία.. Έλεγε ότι ήταν κατι... να δεις πως το'λεγε... "βασιλιάς".. τι να'ναι άραγε αυτό? ποτέ δεν θυμάμαι να μου το είχε πει η μαμά μου.. Την καημένη!.. πολύ αργότερα κατάλαβα ότι δεν μπορούσε να τα ξέρει όλα..
Εγώ εκείνη τη μέρα είχα κρυφτεί.. από φόβο και περιέργεια, ανάμεσα στα φύλλα ενός τεράστιου κόκκινου λουλουδιού.. Η τύχη μου ήταν πάντα και ατυχία μου, έλεγε η μαμά μου. Όλοι θαύμαζαν τα χρωματιστά φτερά μου.. αλλά ήταν αυτά που με έκαναν την ίδια στιγμή ωραίο.. αλλά αδύναμο.. Δεν μπορούσα να κρυφτώ ανάμεσα στις φυλλωσιές των δένδρων, όπως όλα τα άλλα πουλιά.. Ηταν επικίνδυνο.. αμέσως τράβαγα την προσοχή.. Έτσι έμαθα να είμαι προσεκτικός.. για να σωθώ.
Και σεις??? Τι ψάχνεται εδώ?? Κατάλαβα καλά? Δεν ξέρετε, λέτε.. που να πάτε?? Δεν ξέρετε ούτε το δρόμο??? Χάσατε το μονοπάτι??
Δεν έχετε ούτε φτερά!!.. Τι είναι αυτά τα πράγματα.. που έχετε εκεί που έπρεπε να είχαν φυτρώσει τα φτερά σας????... Τι σας χρειάζονται???
Τι ψάχνετε? Ξέρετε τουλάχιστον τι ψάχνετε??? Πόσο παράξενοι είστε!! και τι περίεργα που μαλώνεται!.... Ήταν τόσο σιωπηλά εδώ.. πριν φτάσετε! Ήλπιζα τόσο ν'ακούσω ένα τραγούδι... Αισθανόμουνα τόσο μόνος! Δεν σας καταλαβαίνω! Κοιτάτε γύρω σας με θαυμασμό... Τι βλέπετε?? Αυτό που εσείς ονομάζεται ωραίο.. εγώ το λέω θάνατο. Σιωπή θανάτου... ένας τεράστιος τάφος! κι ήμουνα τόσο ευτυχής όταν άκουσα τα βηματά σας.... Αλλά...
Τι Ψάχνετε????... Ξέρετε τουλάχιστον Τι Ψάχνετε??? .....
Lunapiena |
|
 μα... πως αλλάζουν οι καιροί...............
La cicala e le formiche
In inverno sono bagnati i chicchi di grano,
le formiche li esposero all'aria;
una cicala invece che aveva fame
chiedeva loro del cibo.
E le formiche le dissero:
"Perché durante l'estate
non hai raccolto del cibo?".
E quella disse:
"Non sono stata in ozio,
ma ho cantato armoniosamente".
E quelle mettendosi a ridere dissero:
"Ebbene, se nelle giornate d'estate
hai cantato, d'inverno balla".
Favola di esopo
**********************
....e son passati gli anni...
e un giorno d'inverno...
suona il cambanello di casa
del signore "Formica"
che stava seduto
sul suo caldo e morbido divano
avanti al camino
e godeva in tranquillità il calore
della propria casa pensando:
chissà dove sarà
il signor "Ciccala" poverino...
ma Bel gli sta...
chi vuole godere
deve prima lavorare..
Chi non lavora Non gode!
-Fuori la neve cade
e il freddo è fortissimo..
chi sarà a quest'ora,
vuoi vedere che sarà
quel poveraccio di signor Ciccala
a chiedere l'elemossina...
pensa Formica.
Apre la porta e...
davanti a Lui sta un Bel signore
con una pelliccia modernissima
che fuma il suo puro d'Avana...
accompagnato
da una bellissima signorina
Ciccala tutta sorridente...
Il signor Ciccala saluta
il signor Formica
con tanta ironia dicendo:
-dai... vieni con Noi a divertirti..
sotto ci aspetta il mio autista
con la mia nuova conquista..
vieni andiamo al casino
per divertirci un po insieme..
Non badare per le spese
oggi offro io...
-mah.. dice il signor Formica
tutto rosso dalla sorpresa..
ho fatto tanto lavoro per stare
a godere in calma..
Grazie! ma come hai avuto
tanti soldi da spendere
senza pensiero?
-hehehe ride con furbizia
il signor Ciccala..
Oggi come oggi ci sono
mille modi a fare soldi..
mica si deve stancarti tanto?..
dai, ti racconterò tutto
strada facendo...
-NO Grazie risponde
il signor Formica...
NON posso venire..
BUON Divertimento...
e fatemi un piacere..
Se incontrate quel bugiardo
signor Esopo ditevi da parte mia di andar.... a quel paese!
e chiudi la sua porta tutto arrabbiato...
Πώς αλλάζουν αλήθεια τα πράγματα...
και οι αλλαγές φέρνουν συχνά σύγχυση...
και θολώνει ο νους....
και χάνεται η καθαρότητα των ιδεών...
και τα συναισθήματα μπερδεύουν τον άνθρωπο...
που μες την συγχυσή του...
οι αντιδράσεις του χάνουν το στόχο!
Φαινόμενα της εποχής μας....
|
Ο Τζίτζυκας κι ο Μέρμιγκας
Τον χειμώνα οι κόκκοι του σιταριού
βράχηκαν και ο Μέρμιγκας τους άπλωσε
να στεγνώσουν. Ένας τζίτζικας πεινασμένος
πήγε να ζητήσει λίγο τροφή.
Κι ο Μέρμιγκας του απάντησε:
"Γιατί το καλοκαίρι δεν μάζεψες τροφή?"
Και ο Τζίτζκας απάντησε:
"Μην νομίζεις ότι ήμουνα τεμπέλης.
¨ολο το καλοκαίρι σας διασκέδαζα
με το τραγούδι μου"
Ο Μέρμιγκας άρχισε να γελά
και του απάντησε:
"Ωραία, εφ'όσον όλο το καλοκαίρι
τραγουδούσες.. τον χειμώνα
μπορείς να χορεύεις!."
ΑΙΣΩΠΟΣ
******************
Πέρασαν τα χρόνια.. και κάποιο χειμώνα...
χτυπά το κουδούνι στο σπίτι του κ. Μέρμιγκα,
που ήταν ξαπλωμένος στο μαλακό καναπέ
του.. απέναντι από το αναμένο του τζάκι
και απολάμβανε τη ζεστασιά
και την ησυχία του σπιτιού του
και σκεφτόνταν, που να βρίσκεται άραγε
εκείνος ο φτωχός κ. Τζιτζικας...
Καλά παθαίνει συλλογίστηκε
με διάθεση επικριτική..
Όποιος θέλει να απολαύσει
πρέπει πρώτα να εργαστεί...
Όποιος δεν εργάζεται..
δεν απολαμβάνει.. σκέφτηκε περήφανα...
Έξω χιονίζει... και το κρύο είναι δυνατό!...
Ακούστηκε να χτυπά το κουδούνι της εξώπορτας...
Θες να δείς ότι χτυπά πάλι την πόρτα μου,
αυτός ο πειναλέος ο κ. Τζιτζικας
για να ζητήσει πάλι ελεημοσύνη?
σκέφτεται πηγαίνοντας προς την πόρτα..
Την ανοίγει και μπροστά του βλέπει
ένα όμορφο κύριο ντυμένο
με μια υπερπολυτελή γούνα..
που καπνίζει το πούρο του,
συνοδευόμενος από μια ωραιότατη
και χαμογελαστή νεαρά κυρία...
Ο κ. Τζίτζικας χαιρετά με εμφανή
ειρωνική διαθεση τον κ. Μέρμιγκα λέγοντας:
-Έλα... ετοιμάσου να σε πάρουμε μαζί μας
να διασκεδάσεις και λίγο..
Κάνε γρήγορα γιατί μας περιμένει
ο οδηγός μου με το καινούργιο αυτοκίνητο...
έλα πάμε στο καζίνο να διασκεδάσουμε
μαζί για λίγο. Μην σκεφτεσαι τα χρήματα..
σήμερα πληρώνω εγώ....
-Μα.. είπε ο κ. Μέρμιγκας
κατακόκκινος από την έκπληξη,
έχω δουλέψει τόσο πολύ για να μπορώ
να τα ευχαριστηθώ με ηρεμία.. Ευχαριστώ!...
αλλά πως κατάφερες να έχεις τόσα..
που να τα ξοδεύεις χωρίς καμμιά σκέψη?
-χε χε χε γέλασε πονηρά ο κ. Τζίτζικας..
σήμερα καημένε μου.. υπάρχουν χίλιοι τρόποι
να βγάλεις χρήματα..
δεν είναι πια ανάγκη να κουράζεται
κανείς τόσο πολύ.. Ελα..
θα σου τα διηγηθώ στο δρόμο..
-ΟΧΙ Ευχαριστώ,
απάντησε ξανά ο κ. Μέρμιγκας...
Δεν μπορώ να έλθω..
Καλή σου διασκέδαση..
και κάντε μου μια χάρη...
Άν συναντήσετε στο δρόμο σας
εκείνο τον ψεύτη τον Αίσωπο...
πεστε του από μένα να.......
και πριν τελειώσει την φράση του
έκλεισε δυνατά την πόρτα του οργισμένος. 
| May 29
|
 La Forza dell' Amore
Feroce è il vento stasera
si diverte con le onde
del mare
urla nella mia finestra,
come un bacco ubriaca
le foglie
tremano i rami
del platano,
sulla riva del fiume
Αcheroda
che unisce i due mondi
Orfea cerca sempre
la sua Euridice...
L'Amore e' piu' forte
della morte
che viene senza invito...
in silenzio
Puo' vivere al buio
nascosto
sorride felice alla luce
del sole
respira la vita...
e vince la morte...
canta felicita'
e sofferenza...
Eros,
prigioniero nell'Anima
la tua forza eterna...
Oceano e' il tuo abbraccio,
il fiume che circonda
la Terra,
che da' origine di tutto
sorgente di Vita.!
Lunapiena
|
Η Δύναμη
του Έρωτα
Άγρια φυσά ο άνεμος απόψε
και ξεσηκώνει
τα κύματα,
Ουρλιάζει στο παράθυρο
σαν άλλος Διόνυσος..
μεθά τα φύλλα,
τρέμουν τα κλαδιά
του πλάτανου
στις όχθες του ποταμού Αχέρoντα,
που ενώνει δύο κόσμους..
Ο Ορφέας ψάχνει
για την Ευρυδίκη του..
Η Αγάπη είναι πιό
ισχυρή απ'τον θάνατο..
που έρχεται
απρόσκλητος
σέρνοντας την σιωπή
μαζί του..
Μπορεί να ζήσει
κρυμμένος στο σκοτάδι,
χαμογελά ευτυχισμένος
στο φώς του ήλιου,
ανασαίνει την Ζωή..
και νικά τον θάνατο..
Τραγουδά ισότιμα
την χαρά και τον πόνο..
Έρωτα,
πιστέ δούλε της ψυχής,
η δυναμή σου ειν'αιώνια..
Είναι η αγκαλιά σου ωκεανός,
ποτάμι που περιβάλει
την Γη..
και τα πάντα γεννά..
Είσαι η Πηγή της Ζωής!
Lunapiena
| |
|
Ho imparato a camminare
senza la tua ombra accanto a me,
Ho imparato a sorridere
all'alba del nuovo giorno,
a guardare il ballo delle onde
senza la tua mano nella mia..
a salire le rocce del quotidiano
per arrivare al tramonto..
e godere i suoi dolci colori
senza il tuo canto d'amore..
Ho imparato a cogliere l'attimo
della mia breve esistenza..
e gioire per le tue scelte di vita
senza sfiorarti le pelle..
Ho continuato a vivere con passione
senza il calore del tuo cuore..
e.. a sognare un volo per due
in piena libertà, guardando la Luna.
Lunapiena
|
Έχω μάθει να περπατώ
δίχως κοντά μου την σκιά σου.
Έμαθα πιά να γελώ
στην αυγή της καινούριας μέρας.
και να κοιτάζω το χορό των κυμάτων
χωρίς να σου κρατώ το χέρι..
Ν'ανεβαίνω την ανηφόρα της Ζωής
και να φτάνω μόνη μου στο λυκόφως,
Να χαίρομαι τα χρώματα του Ήλιου
χωρίς το τραγούδι της αγάπης σου..
Έχω μάθει΄ν'αρπάζω την στιγμή
της βραχύχρονης υπαρξής μου,
και να χαίρομαι για τις δικές σου
επιλογές ζωής
χωρίς να σου χαιδεύω το κορμί..
Συνέχισα να ζώ με πάθος
χωρίς τη ζεστασιά της αγκαλιάς σου..
και να ονειρεύομαι ακόμα
ένα ταξίδι ερωτικό.. για δύο
ελεύθερη.. κοιτάζοντας το φεγγάρι.
Lunapiena
|
|
I FIGLI
I vostri figli non sono vostri figli.
Sono figli e figlie del desiderio ardente
che la Vita ha per se stessa.
Essi vengono per mezzo di voi,
ma non da voi.
E benché siano con voi,
non vi appartengono.
Potete dar loro il vostro amore
ma non i vostri pensieri,
poiché essi hanno i loro pensieri.
Potete dar alloggio ai loro corpi,
ma non alle loro anime,
poiché le anime
dimorano nella casa del domani,
che voi non potete visitare
nemmeno nei vostri sogni.
Potete sforzarvi di essere come loro:
non cercate però di renderli come voi.
La vita, infatti, non torna indietro
né indugia sul passato.
Voi siete gli archi
dai quali i vostri figli
come frecce viventi son lanciati.
Kahlil Gibran
|
Τα Παιδιά
Δεν είναι δικά σας τα παιδιά.
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας
που η Ζωή έχει για τον εαυτό της.
Έρχονται μέσω από σας,
αλλά όχι... από σας
Και παρόλο που είναι μαζί σας,
δε σας ανήκουν.
Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας,
αλλά μην τους υποβάλετε τις σκέψεις σας
Γιατί θα έχουν τις δικές τους σκέψεις.
Μπορείτε να δώσετε στέγη στο σώμα τους,
αλλά όχι και την ψυχή τους.
Γιατί οι ψυχές κατοικούν
στο σπίτι του αύριο
που σεις δεν μπορείτε να επισκεφθείτε,
ούτε καν στα όνειρά σας.
Μπορείτε να προσπαθήσετε
να είστε σαν κι αυτά,
αλλά μη ζητάτε να τα κάνετε
σαν και εσάς.
Γιατί η ζωή δεν γυρίζει προς τα πίσω,
ούτε καθυστερεί στο παρελθόν..
Εσείς είστε το τόξο
απ’ όπου τα παιδιά σας,
σαν ζωντανά βέλη,
εκτοξεύονται προς τα μπροστά…
Kahlil Gibran
Trad. Lunapiena
|
|
|
|
I am forever walking upon these shores,
Betwixt the sand and the foam,
The high tide will erase my foot-prints,
And the wind will blow away the foam.
But the sea and the shore will remain
Forever.
*****
Per sempre me ne andrò da questi lidi,
Tra la sabbia e la schiuma del mare,
L'alta marea, le mie impronte cancellerà
E il vento disperderà la mia schiuma.
Ma il mare e la spiaggia resisterano
In eterno.
********
Για πάντα θα φύγω απ'αυτό το γυαλό,
μες απ'την άμμο και τον αφρό της θάλασσας,
η παλίρροια θα σβήσει τα ίχνη μου,
και ο άνεμος θα σκορπήσει τον αφρό...
αλλά η θάλασσα και η παραλία θα μείνουν
αιώνια.
Kahlil Gibran
Trad. Lunapiena | | May 28
|
|
Στη σκιά του θανάτου
εκτίμησα κάποτε τη Ζωή,
στο σκοτάδι επιθύμησα
την ακτινοβολία το Ήλιου,
στη μοναξιά μου αντίκρυσα
του βλέμματος την ομορφιά,
και στη σιωπή μου μέθυσα
απ'το άρωμα της μιλιάς σου..
Σε συνάντησα μες την νύχτα
στη γαλάζια αγκαλιά του ονείρου
** * **
Sull'ombra della Morte
ho apprezzato la Vita,
Nel buio ho desiderato
la dolce lucidita' del Sole,
Nella solitudine ho visto
la bellezza del Tuo sguardo,
Nel silenzio ho apprezzato
il profumo delle Tue parole,
Nella Notte Ti ho incontrato
sul limite azzurro del sogno.
Lunapiena |
|
Arrivata la notte
senza il suo tramonto,
arrivata la notte
inaspettata, feroce,
senza la sua luna,
senza le stelle...
vento che urla,
fulmini e tempesta.
Arrivata la notte
senza l'abbraccio del sonno,
arrivata la notte
e ti ha portata con se
senza nessuna pieta,
senza rancore...
lacrime e dolore,
ricordi di un dolce amore.
Arrivata la notte
senza la speranza del sogno,
arrivata la notte
fredda, crudele,
senza sorrisi,
senza il tuo profumo...
il mio respiro pesante
ma il viaggio continua ancorα...
Lunapiena
|
| Έφτασε η Νύχτα
χωρίς το ηλιοβασίλεμα
Έφτασε η Νύχτα
άγρια και απρόσμενη
Χωρίς το φεγγάρι της
και δίχως άστρα
Ουρλιάζει ο άνεμος
αστραπές και καταιγίδα,
Έφτασε η Νύχτα
χωρίς του ύπνου
το τρυφερό αγκάλιασμα
Έφτασε η Νύχτα και σε πήρε μαζί της
δίχως ούτε ίχνος από οίκτο..
χωρίς τύψεις , μα ούτε ενοχές.
Δάκρυα και πόνος...
και χίλιες αναμνήσεις μιας αγάπης
Έφτασε η Νύχτα
χωρίς την ελπίδα του ονείρου,
Έφτασε η Νύχτα
ψυχρή και βίαιη
δίχως χαμόγελα
κι ούτε το αρωμά σου..
Βαρειά ειν'η ανάσα μου
μα ακόμα... το Ταξίδι συνεχίζεται...
Lunapiena
|
|
Itaca: la Terra di Nessuno
Stanco e solo, senza piu' amici
sei arrivato nella Terra amata
il tuo nome "Nessuno"...
senza ricchezze e bagagli
senza regali e senza onori...
Ti ha trasformato
il tempo e la Vita,
nessuno puo' riconoscerti
nemmeno chi era,
in Attesa di Te...
Sei tornato solo
per Amore e Nostalgia
stanco, solo e pieno di ricordi
dalle avventure
di una vita di ricerca
e tanti incontri
con il bello e il male
dopo una lunga lotta
di sopravivere
da onde arrabbiate
e da tempeste feroci...
dal canto di sirene sedutrici
e da tante magiche notte
di passione...
Il tuo lungo viaggio al mondo
ti ha riportato ancora qui
da dove ti sei partito un giorno...
sei arrivato al tuo regno amato
e nella Terra dei tuoi antenati,
nell'Isola della nostalgia
e dell'Attesa... del tuo ritorno
"Nessuno" ed ignoto...
nella Terra che ospita
amici e nemici,
la dolce Terra di Nessuno...
Lunapiena
|
Ιθάκη: Η Γή του Κανενός
Μόνος και κουρασμένος
δίχως ουτ'ένα φίλο
έφτασες μια νύχτα
στην αγαπημένη σου γη
Το όνομά σου, "Κανένας"
χωρίς αποσκευές
και θησαυρούς,
δίχως δώρα και τιμές..
Σ΄άλλαξε ο χρόνος
κι η ζωή,
κανείς δεν σ'αναγνώρισε
ούτε κι αυτοί που σε περίμεναν..
Νόστος κι αγάπη
της επιστροφής σου
η αιτία..
κουρασμένος και μόνος
κι ο νους γεμάτος αναμνήσεις
από τις περιπέτειες
μιας ζωής
στην αναζήτηση..
και τις τόσες συναντήσεις
με το καλό και το κακό,
κι έναν ατέρμονο αγώνα
για επιβίωση..
απ'τα θυμωμένα κύματα
και τις άγριες καταιγίδες..
κι απ'το ξελόγιασμα
των σειρήνων
κι εκείνες τις μαγικές νύχτες πάθους...
Το μακρύ ταξίδι της ζωής
σ'έφερε πάλι εδώ.. απ'όπου
ξεκίνησες μια μέρα...
Έφτασες επιτέλους
στ'αγαπημένο σου παλάτι..
στη γή των προγόνων,
στο νησί της Νοσταλγίας..
όλοι έλεγαν πως αναμένουν
την δική σου επιστροφή...
Άγνωστος και Κανένας
στη Γη που φιλοξένησε
φίλους κι εχθρούς..
στην πανέμορφη Γη
του Κανενός...
Lunapiena | May 27
|
PERCHE'...
Perche' la nostra prima voce e' il Grido?
Perche' arriva con le lacrime
il primo ricchiamo?
Perche' la debolezza
e' la prima virtu'?
Perche' i nostri occhi
si chiudono per paura
nel buio e nella luce?
Perche' e' il dolore
l'ultimo segno della vita?
Perche si ride
con il pagliaccio
pur sapendo che dietro
alla sua maschera
nasconde tanta sofferenza,
il suo dolore del dovere?
Perche' tutte le strade
portano ad una porta chiusa?
Perchè dobiamo sopportare...
il tradimento della speranza?
Perche' devi perdere sempre...
per poter vincere?
E vincere poi Cosa?
Forse l'unica vittoria
e' tenere quel che hai!
Ma cosa hai veramente?
Sei ancora vivo!!!
Perche' ti consume
a cercare?
Forse sai...
che non hai nulla!!!
Si nasce nudi...
tanta speranza poi...
Te ne vai con il tuo
piu bel vestito,
Sensa vita.. sensa sorriso...
Solo per un vestito festivo,
consumi una Vita...
Ho deciso di dare
quel che avro'...
Forse a qualcuno servira'....
e... forse mi regalera'
la sua calda lacrima...
forse cosi mi ritorna ancora..
Il mio primo pianto!!!
Il mio Primo ricchiamo
alla Vita!
Lunapiena
(In età di 19 anni)
|
ΓΙΑΤΙ
Γιατί η πρώτη μας φωνή
να'ναι μια κραυγή?
Γιατί να κλαίμε
με το πρώτο καλημέρα?
Γιατί η αδυναμία
να'ναι η πρώτη μας ισχύ?
Γιατί τα μάτια κλείνουμε
στο φώς και στο σκοτάδι?
Γιατί να'ναι ο πόνος
το τελευταίο σημάδι ζωής?
Γιατί με το παλιάτσο
να γελάμε
αφού γνωρίζουμε πως
πίσω από την μάσκα του
κρύβει τόσο πόνο..
την αγωνία ενός καθήκοντος?
Γιατί όλoi οι δρόμοι οδηγούν
σε μια πόρτα κλειδωμένη?
Γιατί πρέπει ν'ανεχόμαστε
την προδοσία της ελπίδας?
Γιατί πρέπει να χάνουμε
για να μπορέσουμε ίσως
και να νικήσουμε μια μέρα?
-Και να νικήσουμε λοιπόν, Τί?
-Ίσως η μόνη νίκη μας να είναι,
να κρατήσουμε όσα ήδη έχουμε
-Μα Τι στ'αλήθεια έχουμε?
-Είμαστε ακόμα Ζωντανοί!!
-Γιατί να δαπανιόμαστε
στο ψάξιμο?
-Ίσως και να γνωρίζουμε.. πως τίποτε τελικά δεν μας ανήκει!
Γεννιόμαστε ολόγυμνοι...
κι ύστερα έρχεται η ελπίδα..
κι έπειτα.. φεύγουμε για πάντα
ντυμένοι στα γιορτινά μας..
Χωρίς Ζωή..
και δίχως χαμόγελο...
Μόνο για ένα ρούχο γιορτινό
ξοδεύουμε μια ολόκληρη Ζωή?
...Τ'αποφάσισα λοιπόν,
θέλω να δίνω ό,τι έχω..
ίσως σε κάποιον χρειαστεί...
και ίσως...ίσως να μου χαρίσει
το πιό θερμό του δάκρυ..
ίσως.. να μου επιστραφεί ξανά
Το Πρώτο μου Κλάμμα!
η Πρώτη μου Καλημέρα
στη Ζωή!
Lunapiena
(ήμουνα τότε 19 μόλις χρόνων)
| May 26
|
|
.jpg) ΕΡΩΤΑ - AMORE
Έρωτα που στιγμή δεν σταματάς
αργόσχολε, που ζείς με τα ψίχουλα
κάθε πληγωμένης και άνεργης καρδιάς.
Σταμάτα! σε ικετεύω να μείνεις για λίγο εδώ,
υπάρχουν καρδιές.. έτοιμες να σε δεχθούνε.
Amore che fermo non resti mai
vagabondo che vivi da briciole
di tanti cuori feriti e disoccupati.
Fermati, ti invito di rimanere qui
ci son tanti cuori pronti ad ospitarti.
Έρωτα που στιγμή δεν ξεκουράζεσαι
Μείνε μαζί μας, κατοίκησέ μας,
μάθε μας την πιό αρχαία Τέχνη του κόσμου
αυτή που γέννησε κάποτε την ζωή...
μακρυά από τον Κήπο της Εδέμ.
Amore che fermo non resti mai
Resta con Noi, Abita in Noi,
insegnaci quell'arte antica del mondo
che ha fatto nascere la vita...
lontano dal giardino di un paradiso.
Αγάπα μας, για να μάθουμε και μεις να Αγαπάμε
Ζήσε μέσα μας, να μας φωτίσει το φως το ζωτικό
Δέσε μας στο άρμα της δικής σου Ελευθερίας
Χαρισέ μας την Ανοιξιάτικη ανάσα σου
Τραγουδισέ μας ξανά..τον ύμνο σου, τον αιώνιο.
Amaci per imparar anche Noi ad Amare
Vivici per illuminarci dalla Luce vitale
Legaci nella vettura della Tua Liberta'
Regalaci il tuo vento di Primavera
e cantaci quell'inno dell' Eternita'.
Lunapiena |
|
Dicono...... Λένε.....
Dicono che il sorriso forse deriva
dalla memoria dell'universo,
che rispecchia un raggio del sole
nell infinito buio della notte.
Λένε πως το χαμόγελο ίσως έρχεται
απ'του σύμπαντος την μνήμη,
κι αντανακλά του ήλιου την ακτίνα
στο ατέλειωτο σκοτάδι της νύχτας.
Dicono che il sorriso forse deriva
dal ricordo del paradiso perduto,
che è il ricchiamo di un amore
nell'incontro delle anime.
Λένε πως το χαμόγελο ίσως να είναι
η ανάμνηση του χαμένου παραδείσου,
και το κάλεσμα του έρωτα
όταν οι καρδιές συναντηθούν.
Dicono ancora che il sorriso forse
è il primo regolatore dei sentimenti,
che funziona come il primo ponte
tra il cuore del bambino con il mondo.
Λένε ακόμα ότι το χαμόγελο ίσως
και να'ναι ο πρώτος ρυθμιστής των αισθημάτων
και λειτουργεί σαν το πρώτο γεφύρωμα
της καρδιάς του μωρού με τον κόσμο.
Dicono ancora che il sorriso forse
e l'espressione della graditudine,
che è il primo sincero dialogo
dei sguardi, molto prima della parola.
Λένε ακόμα πως το χαμόγελο ίσως
να'ναι της ευγνωμοσύνης η έκφραση,
και ο πρώτος ειλικρινής διάλογος
των βλεμμάτων, πολύ πριν απ'τις λέξεις.
Dicono ancora che il sorriso forse
è la chiave che apre la porta del cuore,
ma, a volte, può essere l'ultimo addio
che cerca solo di nascondere le lacrime.
Λένε ακόμα πως το χαμόγελο ίσως
να'ναι το κλειδί που όλες τις πόρτες ανοίγει,
αλλά.. κάποιες φορές, μπορεί και να γίνει
το τελευταίο αντίο, που κρύβεται μες ένα δάκρυ.
Lunapiena |
Considero Valore
Considero valore
ogni forma di vita,
la neve, la fragola, la mosca.
Considero valore
il regno minerale,
l'assemblea delle stelle.
Considero valore il vino
finche' dura il pasto,
un sorriso involontario,
la stanchezza di chi
non si e' risparmiato,
due vecchi che si amano.
Considero valore
quello che domani
non varra' piu' niente
e quello che oggi
vale ancora poco.
Considero valore
tutte le ferite.
Considero valore
risparmiare acqua,
riparare un paio di scarpe,
tacere in tempo,
accorrere a un grido,
chiedere permesso
prima di sedersi,
provare gratitudine
senza ricordare di che .
Considero valore
sapere in una stanza
dov'e' il nord,
qual'e' il nome del vento
che sta asciugando il bucato.
Considero valore
il viaggio del vagabondo,
la clausura della monaca,
la pazienza del condannato,
qualunque colpa sia.
Considero valore
l'uso del verbo amare
e l'ipotesi che esista
un creatore.
Molti di questi valori
non ho conosciuto.
Erri De Luca
|
Considero Valore, Da Opera sull'acqua e altre poesie, Einaudi, 2002 |
|
ΘΕΩΡΩ ΑΞΙΑ
Θεωρώ αξία
κάθε μορφή ζωής,
το χιόνι, την φράουλα,
τη μυίγα.
Θεωρώ αξία
το κόσμο των ορυκτών,
την συνέλευση των άστρων.
Θεωρώ αξία το κρασί,
στη διάρκεια του φαγητού,
ένα αθέλητο χαμόγελο,
τον κόπο του εργάτη,
δυό ενήλικες που αγαπιούνται.
Θεωρώ αξία
αυτό που δεν θα έχει
αξία καμμιά στο μέλλον
κι εκείνο που στο παρόν
αξίζει ακόμα λίγο.
Θεωρώ αξία
όλες τις πληγές.
Θεωρώ αξία
την οικονομία στο νερό,
την επιδιόρθωση των παπουτσιών,
την έγκαιρη σιωπή,
την ανταπόκριση σε μια κραυγή
το να ζητά κανείς την έγκριση
πριν αποφασίσει να καθήσει,
το να νοιώθει ευγνωμοσύνη
χωρίς να θυμάται το γιατί.
Θεωρώ αξία το να γνωρίζει
κάποιος, μέσα σ'ένα δωμάτιο
που πέφτει ο βορράς
και ποιός είναι ο άνεμος
που στέγνωσε τα ρούχα.
Θεωρώ αξία
το ταξίδι του περιπλανώμενου,
την αφιέρωση μιας μοναχής,
την υπομονή του κατάδικου,
όποια κι αν είναι η ενοχή του.
Θεωρώ αξία,
να ξέρεις να λες... Αγαπώ
και την υπόθεση της ύπαρξης
ενός Δημιουργού του κόσμου.
Πολλές απ'αυτές τις αξίες
δεν γνώρισα ποτέ.
Erri De Luca
Trad. Lunapiena
|
24-Μαϊου...
Κάθε Χρόνο τέτοια ΜΕΡΑ...
μοιάζει η ΖΩΗ..
να μου ΧΑΜΟΓΕΛΑ,
μ'εκείνο το πιό γιορτινό
χαμογελό της..
και μου χαρίζει
ΑΓΑΠΗΣ αγκαλιές
και ΜΟΥΣΙΚΗ πρωτάκουστη
φτάνει στ'αυτιά μου...
γραμμένη με νότες μαγικές
φωνές, ευχές, εκπλήξεις απροσδόκητες..
που γίνονται τραγούδι
και μοιάζει σαν του Μαγιού
τον άνεμο
που αναστατώνει
τα φύλλα της καρδιάς
κι όλα τριγύρω μοιάζουν
να χορεύουν...
και εγώ ΓΕΛΩ...
και όλη η ΧΑΡΑ του ΚΟΣΜΟΥ
μοιάζει να μου ανήκει!
κι όλα τα σύννεφα
του δικού μου ουρανού..
μοιάζουν σαν άσπρα περιστέρια
μια πουπουλένια αγκαλιά...
...και συνεχίζει τ'όνειρο
σ'άλλους πλανήτες!
Βάσω
|
24 Maggio...
Ogni Anno..
in questo giorno
sembra che mi sorride
la Vita,
con il suo sorriso festivo
e mi regala
abbracci d'amore..
e ascolto di musica inaudita..
con note magiche
Parole, auguri, sorprese inattese,
come il vento di Maggio,
che fa battere il cuore
tutto intorno danza
ed io RIDO..
Tutta la gioia del mondo
diventa mia..
e tutte le nuvole
del mio cielo,
sembrano colombe bianche
...abbracci di piuma
...e continua il sogno
su Pianeti Nuovi...
Vasso
|
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Μια λέξη
τόσες σκέψεις, τόσες αναμνήσεις
τόσες συγκινήσεις,
απ'ενα ταξίδι που ακόμα διαρκεί
με... τόσες στιγμές βιωμένες
κι ήταν πολλές οι ανηφοριές,
οι πτώσεις, τα σπρωξίματα
και πάλι ξανά ανηφοριές για να διαβώ..
Πολλές χαρές κι στιγμές ευτυχίας,
ποτάμι δάκρυα και πόνος
προσδοκίες, αυταπάτες και όνειρα
σε ένα ταξίδι ζωής που συνεχίζεται..
Ευχαριστώ
για τη ζωή που μου δόθηκε απλόχερα,
για την ζωή που πέρασε..
για τ'αντάμωμα με τους ανθρώπους
γιά όλο το φώς και το σκοτάδι,
για την αναμονή.. και την απόγνωση,
για την γλυκειά ελπίδα...
Για την δύναμη να περπατάμε
στα όμορφα μονοπάτια της ζωής..
να βλέπουμε, να νοιώθουμε την ουσία
και να χαιρόμαστε...
να αναπνέουμε ακόμα
στον καθαρό αέρα της ζωής:
την φιλία και την αγάπη..
και ν'αγγιζουμε την ευτυχία...
Ευχαριστώ ακόμα
για όλα εκείνα που αύριο θα ΄ρθουν.
Ευχαριστώ όλους εσάς
που είστε εδώ και... για μένα
για όλα αυτά που απλόχερα μου δίνετε,
για όλα αυτά που με αγάπη λέτε..
για όλα αυτά που μάθατε
για όλο Αυτό... που Είστε.
Ευχαριστώ..
δεν είναι μόνο μια λέξη
είναι ένα ...Νόημα Ζωής!
Lunapiena
Grazie
Una parola
Tanti pensieri
Tante memorie
Tant' emozioni
di un viaggio continuo
di momenti vissuti in pieno
di salite
di cadute
di buttate giù
di riprendere a salire
di dolori e lacrime
di gioie e felicità
d'illusioni
di sogni
di realtà
Grazie
per questa vita donata
per la nostra vita vissuta
per tutti gli incontri d'anima
per tutta la luce
per tutto il buio
per l'attesa
per la disperazione
per la speranza
Per esserci capaci
di camminare
di vedere
di sentire
di vivere
di godere
di respirare ancora
l'aria pulita del mondo
dell' amicizia
dell' amore
del toccare la felicità
Grazie ancora
di tutto quello che verrà
all' indomani
Grazie
a tutti voi
che siete anche per me
di quello che date
di quello che dite
di tutto questo che sapete essere
di quello che siete
Grazie
non è solo una parola
è un senso di vita
Lunapiena
|
Merci
Un mot
Beaucoup de pensées
Beaucoup de souvenirs
Beaucoup d'émotions
d'un voyage ininterrompu
de moments pleinement vécus
de montées
de chutes
de découragements
de nouveaux départs
de douleurs et de larmes
de joie et de bonheur
d'illusions
de rêves
de réalité
Merci
pour cette vie donnée
pour cette vie que nous menons
pour toutes les rencontres
pour toute la lumière
pour toute l'obscurité
pour l'attente
pour le désespoir
pour l'espoir
Pour notre capacité
de marcher
de voir
de sentir
de vivre
de jouir
de respirer encore
l'air pur du monde
de l'amitié
de l'amour
du goût du bonheur
Merci encore
pour tout ce qui viendra
demain
Merci,
à vous tous
qui existez aussi pour moi,
de ce que vous donnez
de ce que vous dites
de tout ce que vous savez être
de ce que vous êtes
Merci
ce n'est pas seulement un mot
c'est un sens donné à la vie
Lunapiena
Trad. Albert | |
| | | | May 24
|
.jpg)
Le Forze opposte
Sono nata nel buio,
dall'unione infinita
di Forze opposte,
dopo una lotta d'amore...
Son cresciuta nel Mare,
con il canto gioioso,
dei Fiumi viventi...
Ho sentito il soffio del Vento,
delle dolci carezze,
di quelle mani amate...
La Primavera fiorita,
mi aspetto' alla porta,
al mio primo giorno,
Buona e Sorridente...
Mi accarezzo' il corpo,
e mi bacio'.
Quel bacio di vita...
mi ha regalato un Nome,
l'illusione di una Speranza...
che mi fa battere il cuore,
di un' Unione perduta...
delle Forze opposte.
Lunapiena
|
Αντίθετες ΔΥΝΑΜΕΙΣ
Γεννήθηκα στο ημίφως
από την παντοτινή ένωση
αντίθετων δυνάμεων
μετά από μια ερωτική πάλη...
Μεγάλωσα στη θάλασσα
παρέα με το χαρούμενο ρυθμό
ζωντανών ποταμών,
Ένοιωσα την πνοή του άνεμου
με το γλυκό άγγιγμα
απ' ένα χάδι τρυφερό...
Ανθισμένη η Άνοιξη
με περίμενε στην πόρτα
στην αυγή της ζωής μου,
Γελαστή και φιλόξενη,
μου χάιδεψε το σώμα
και μου'δωσε ένα φιλί...
Εκείνο το φιλί της ζωής
μου χάρησε το Ονομα
την αυταπάτη μιας ελπίδας..
που κάνει την καρδιά
να χτυπά
στη ουτοπική αναμονή
μιας ένωσης
των αντίθετων δυνάμεων...
Lunapiena
| |
|
Ελαφρύ το βάρος της ζωής
για μια καρδιά που έμαθε ν'ακούει
το θλιμένο τραγούδι της βροχής,
και τον αντίλαλο απ'το κάλεσμα ενός άστρου
στο γλυκό κονσέρτο της Άνοιξης..
Ελαφρύ το βάρος των χρόνων
για την καρδιά που τολμά να νοιώσει
τον τελευταίο χορό ενός φύλλου που πέφτει
το ερωτικό φτερούγισμα μιας πεταλούδας
και την γλυκειά ελπίδα στο λυκόφως
στο θλιμένο χαιρετισμό του Φθινοπώρου.
Ελαφρύ το βάρος της ύπαρξης
στην πρώτη πνοή της αυγής του καλοκαιριού
το πρώτο γλυκό χαμόγελο ενός μωρού,
το βαθύ ερωτευμένο βλέμμα ενός ανθρώπου
και το δάκρυ ευγνωμοσύνης μιας καρδιάς.
Leggera la profondita' della Vita
nel cuore che può ascoltare
il triste canto della pioggia,
e l'eco del ricchiamo di una stella,
nel dolce concerto di Primavera...
Leggera la profondita' della Vita
nel cuore che puo' sentire
l'ultimo ballo di una foglia cadente,
la danza d'amore di una farfalla
e la speranza di un tramonto,
nel triste saluto dell'autunno...
Leggera la profondita' della Vita
nel primo respiro dell'alba d'estate...
il dolce sorriso di un bambino,
la profondità del sguardo di un uomo,
e le lacrime della graditudine di un cuore!
Lunapiena |
|
Tools 
.jpg)
.jpg)
