|
|
June 30
|
NATURA,
the Gentlest Mother
Natura, oh mamma gentile
risparmiaci dalla tua rabbia
che fa tremare l'anima...
e porta terrore ai nostri occhi,
pioggia di lacrime nel nostro cuore,
brividi di paura nel nostro corpo...
Predici per mano...
accompagna ogni nostro passo
lasciaci conoscere i tuoi preciosi tesori.
Terra amata, vestita di tanti colori,
il tuo sorriso, un regalo di Vita,
il tuo sguardo segue le nostre strade
e ci prottege giorno e notte
come le ali di un angelo,
il tuo profumo rinfresca la mente
come il vento ci fa sognare...
Natura, oh mamma gentile...
nel tuo abbraccio dolce e tenero
vorrei riposare con il canto delle onde
svegliarmi dal sorriso dell'alba
e volare sull'azzurro del cielo
seguendo il volo del gabbiano
e cercare l'aquila che mi guiderà
sulle cime del mondo...
Vorrei vivere nella tua bellezza
come figlia amata tra i tuoi figli...
Lunapiena
|
ΦΥΣΗ,
η ευγενέστατη Μητέρα
Φύση, Ω! ευγενική Μητέρα
κράτησε το θυμό σου
που κάνει να τρέμει η ψυχή
και φέρνει στο βλέμμα τρόμο
βροχή από δάκρυα στην καρδιά
και ανατριχίλα φόβου .
Πάρε μας απ'το χέρι...
συνόδευσε τα βήματά μας
και άσε μας να γνωρίσουμε
τους ακριβούς σου θησαυρούς.
Αγαπημένη γη,
ντυμένη με χίλια χρώματα
το χαμογελό σου είναι δώρο ζωής,
το βλέμμα σου γλυκά ακολουθεί
του δρόμου μας την πορεία
και μας προστατεύει μέρα νύχτα
σαν τα φτερά ενός αγγέλου,
το αρωμά σου αναζωογονεί το νου
κι όπως ο άνεμος
μας ταξιδεύεις στ'όνειρο...
Φύση, Ω! ευγενική μητέρα..
μες τη γλυκειά
και τρυφερή σου αγκαλιά
θέλω να ξαποσταίνω..
και γλυκά να με νανουρίζει...
το τραγούδι της θάλασσας
να ξυπνώ με το χαμόγελο της αυγής,
ν'ακολουθώ το πέταγμα των γλάρων
προς το γαλάζιο τ'ουρανού σου
και να ψάχνω για τον αετό
που το δρόμο θα μου δείχνει,
που οδηγεί τις κορυφές του κόσμου.
Αγαπημένο σου παιδί κι εγώ
μαζί με τάλλα σου παιδιά
θέλω να ζήσω...
Lunapiena
| June 29
|
O Leonard Cohen
ΕΡΧΕΤΑΙ στην ΕΛΛΑΔΑ....
την Τετάρτη 30 Ιουλίου 2008, θα είναι...
στο Terra Vibe Park, στη Μαλακάσα!!!...
Ο Leonard Cohen, ο 72χρονος μεγάλος ποιητής
και μυθιστοριογράφος, μουσικός παραγωγός
και εικονογράφος... και ηθοποιός,,,
είναι πολυ πιό γνωστός
σαν τραγουδιστής - τραγουδοποιός, -
ας θυμηθούμε τα πετυχημένα του κομμάτια:
«Suzanne», «First We Take Manhattan»,
«Famous Blue Raincoat», «Chelsea Hotel»,
«Bird On A Wire»..
Ξέρει πώς να εκφράζει συναισθηματικές αλήθειες του
και να διεισδύει στον πυρήνα της ψυχής μας,
και να σαγηνεύει τις αισθήσεις μας.
Το πρώτο του βιβλίο με ποιήματα,
"Let Us Compare Mythologies",
το εξέδωσε σε ηλικία μόλις 22 ετών.
Η τελευταία του ποιητική δημιουργία,
έχει τον τίτλο: "The Book of Longing"
Είναι βασισμένο στην ποίηση, στα σχέδια
και στις ζωγραφιές του Leonard Cohen.
Μια συλλογή 167 ποιημάτων και περίπου 40 σκίτσων
συγκεντρωμένα τα τελευταία 20 χρόνια.
Περιέχει:
ερωτικές μπαλάντες, αυτοβιογραφικά ντοκουμέντα,
κομμάτια υπερβατικού διαλογισμού και μικρά σατιρικά
ποιήματα που θα ακουστούν μαγνητοφωνημένα
στη διάρκεια της παράστασης, από τη βραχνή μπάσα
φωνή του 72χρονου πια Leonard Cohen.
Το ενδιαφέρον του έργο θα μας παρουσιάσει
ο Philip Glass, στο Θέατρο Badminton....
στο Aλσος Στρατού-Γουδι στις 8 - 12 Ιουλίου 2008
O Philip Glass έχει επιλέξει 22 από αυτά τα ποιήματα
και συνέθεσε ένα κονσέρτο που συνδυάζει μουσικά
σύνολα, σόλο ερμηνείες, στίχους και ζωγραφική.
Συμμετέχει επίσης ένα σύνολο από εξαιρετικούς
μουσικούς...
Ο Philip Glass θα πεί σε μια συνέντευξη στο Λος Αντζελες:
"Ο Leonard και εγώ μιλήσαμε πρώτη φορά για μια σύνθεση
μουσικής και ποίησης περισσότερο από 6 χρόνια πριν.
Συναντηθήκαμε στο Λος Aντζελες, ο Cohen είχε μαζί του
ένα χειρόγραφο που έγινε η βάση γι' αυτό που αργότερα
έγινε μια συλλογή ποιημάτων με τίτλο "Το βιβλίο του πόθου"
Κατά τη διάρκεια του απογεύματος έως το βράδυ,
μου διάβασε όλο το βιβλίο του. Βρήκα τη δουλειά του
τρομερά όμορφη και προσωπική και με ενέπνευσε ιδιαίτερα.
Αμέσως του πρότεινα ένα μακροσκελές έργο με ποίηση,
μουσική και εικόνες βασισμένες στη δουλειά του
που θα διαρκούσε ένα ολόκληρο βράδυ!
Του άρεσε η ιδέα μου και συμφωνήσαμε να ξεκινήσουμε.
Τώρα, έξι χρόνια μετά, οι πορείες μας συναντήθηκαν,
το βιβλίο εκδόθηκε και εγώ έχω συνθέσει τη μουσική"
και ο Leonard Cohen είπε αργότερα: "Ακούγοντας
τη δουλειά που έχει κάνει ο Phil, με κατέκλυσε μια
σπάνια ικανοποίηση. Είναι σαν να σου ζητάει ο Μπαχ
να χρησιμοποιήσει τους στίχους σου."
Τελικά η ολοκληρωμένη δουλειά "Book of Longing"
έκανε πρεμιέρα στο Luminato Festival
στο Τορόντο του Καναδά την 1η Ιουνίου του 2007.
Ας μην το χάσουμε...
|
|
Σ'ΑΓΑΠΩ
Ψάχνω κάτι καινούριο να πω
να μην το ‘χω ξανακούσει ούτε κι εγώ
κάτι να σε εντυπωσιάσει.
Στον αέρα ένα σημάδι σου να πιάσει
ψάχνω κάτι καινούριο να πω
να μην το ΄χω ξανακούσει ούτε κι εγώ.
Ψάχνω κάτι καινούριο να πω
να μην το ‘χω ξανακούσει ούτι κι εγώ
μα κολλάω και πάλι σ’ όλα εκείνα
που έλεγε γελώντας η Μελίνα.
Βρήκα κάτι λοιπόν να σου πω
που είναι πάντα καινούριο κι απλό.
Σ’ αγαπώ
Σ’ αγαπώ για το τώρα, το πριν,
το μετά και το πάντα
Σ’ αγαπώ
Η καρδιά μου τρελάθηκε
βαράει σαν ξεκούρδιστη μπάντα
Σ’ αγαπώ
Θα με βρεις το πρωί
όταν όλα τα φώτα θα σβήσουν
Θα ‘μαι εδώ
Κι όλα πάλι ξανά
όπως τελειώνουν έτσι θ’ αρχίσουν.
Ψάχνω κάτι καινούριο να πω
να μην το ‘χω ξανακούσει ούτε κι εγώ.
Μα νομίζω τίποτα δεν μου ανήκει
τα κρατάει καλά κρυμμένα η Αλίκη.
Ψάχνω κάτι καινούριο να πω
να μην το’ χω ξανακούσει ούτι κι εγώ.
Ψάχνω κάτι καινούριο αλλά
τριγυρνώ συνεχώς στα παλιά.
Με τη βάρκα του Μάνου σ’ ένα κύμα
το Γαλάζιο του Οδυσσέα σ’ ένα ποίημα.
Βρήκα κάτι λοιπόν να σου πω
που είναι πάντα καινούριο κι απλό.
Άλκηστις Πρωτοψάλτη
Στίχοι και Μουσική:
Γιώργος Θεοφάνους
|
TI AMO
Cerco di trovare di dire
qualcosa di nuovo
che non lo avrei sentito
nemmeno io
qualcosa che ti impressionasse
Cerco nell'aria un tuo signalo
Cerco di trovare qualcosa
di nuovo
che non lo avrei sentito
nemmeno io.
Cerco di trovare di dire
qualcosa di nuovo
che non lo avrei sentito
nemmeno io
che si assoccia a tutto quello
che diceva sorridendo Melina.
Ho trovato infine a dirti qualcosa
che e' sempre nuovo e semplice.
Ti AMO
per il presente, il passato
il futuro e il sempre...
Ti AMO
il mio cuore si e' impazzito
e suona come una banda smontata
Ti AMO
Mi troverai al mattino
quando tutte le luce sarano spente
Sarò quà
e tutto per ancora una volta
comincerà come si è finito...
Cerco di trovare di dire
qualcosa di nuovo
che non lo avrei sentito
nemmeno io
Ma penso che niente è mio
li tiene ben nascosti Alice.
Cerco di trovare di dire
qualcosa di nuovo
che non lo avrei sentito
nemmeno io
Cerco qualcosa di nuovo ma...
giro e rigiro per le cose vecchie
Con la barca di Manos sulle onde
e l'azzurro di Ulisse in un poema.
Ho trovato infine di dirti qualcosa
che è sempre nuovo e semplice.
Alkistis Protopsalti
και Αντώνης Ρέμος
Στίχοι και Μουσική:
Γιώργος Θεοφάνους
(trad. Lunapiena) |
|
Το ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ
Με κοιτάς, σε κοιτώ
και μετά σιωπή
κάτι θα κοπεί
στην καρδιά, στο μυαλό
Με κοιτάς, σε κοιτώ
και μελαγχολείς...
ο καιρός πολύς
μ'άγαπάς, σ'αγαπώ.
Είμαστ' ακόμα ζωντανοί
στη σκηνή,
σαν ροζ συγκρότημα
κι αν μας αντέξει το σκοινί
θα φανεί στο χειροκρότημα.
Με κρατάς, σε κρατώ
και μετά γκρεμός
και μετά το τέρμα
και κανείς κανενός.
Με κρατάς, σε κρατώ
και παντού σκιές
και παντού καθρέφτες
για θεούς κι εραστές.
Είμαστ' ακόμα ζωντανοί
στη σκηνή, σαν ροζ συγκρότημα
κι αν μας αντέξει το σκοινί
θα φανεί στο χειροκρότημα.
Άλκηστις Πρωτοψάλτη
|
L'APPLAUSO
Mi guardi, ti guardo e poi silenzio
qualcosa si romperà nel cuore,
e nella mente.
Mi guardi, ti guardo
e sei tanto triste
è lungo il tempo
mi ami, ti amo.
Siamo ancora vivi sul palcoscenico
come un gruppo musicale rosa
l'applauso dimostrerà
se la corda regge.
Mi tieni, ti tengo
e poi il precipizio e poi la fine
e nessuno mai appartiene a nessuno.
Mi tieni, ti tengo dappertutto ombre
e dovunque sono specchi
per gli dei e li amanti.
Siamo ancora vivi sul palcoscenico
come un gruppo musicale rosa
l'applauso dimostrerà
se la corda regge.
Alkistis Protopsalti
Trad. Lunapiena
|
|
Η Σωτηρία της Ψυχής
Της εξοχής τα πρωινά
θα τα βρούμε ξανά
αγκαλιά στο κρεβάτι
και δεν πειράζει που τόσο νωρίς
θα κοιτάμε χωρίς
να γυρεύουμε κάτι.
Της σιγουριάς τα υλικά
είναι λόγια γλυκά
σε κασέτες γραμμένα
γι' αυτά που ήρθανε τόσο αργά
μα τα πήρε η καρδιά
με τα χέρια ανοιγμένα.
Η Σωτηρία της ψυχής
είναι πολύ μεγάλο πράγμα
σαν ταξιδάκι αναψυχής
μ' ένα κρυμμένο τραύμα.
Μια παραλία ερημική
και ν' απλώναμε εκεί
της ζωής μας το βήμα
και δεν πειράζει που τόσα φιλιά
πριν να γίνουν παλιά
θα τα πάρει το κύμα.
Κι εκεί στην άκρη της γραμμής
θα χαρίζουμε εμείς
τα παλιά μας κομμάτια
σ' αυτά που ήτανε τόσο μικρά
μα που ρίχναν σκια
για να μοιάζουν παλάτια.
Αλκηστις Πρωτοψάλτη
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
|
|
"MYTHΙSTORIMA"
(Raccontare la Vita)
Tra mito e storia...
tra illusioni e realta'...
si scrive ogni pagina vissuta.
Ogni capitolo un'altra esperienza...
e l'uomo trascorre le valle
del suo passaggio nel mondo.
Il fiume del tempo trascina
memorie e ricordi,
trapassa sentieri di solitudine
e scorre sereno tra i giardini
degli attimi felici.
Si trasforma il dolore in lacrime
incontra la luce di un sorriso
e trasmette note di speranza
al suo fluido cammino..
Trascura passioni e pretese
ed ama la trasparenza della verita'.
Non si intrapolla mai,
trapassa le stagioni della vita,
travolge castelli costruiti in sabbia
e sogni nati in una notte stellata
e non si ferma mai...
Ogni passaggio un altro capitolo
nel nostro mythistorima di Vita,
scritto con l'inchiostro del cuore
e il viaggio continua...
Segue con rispetto e passione
il percorso sul fiume del tempo
tra lacrime e sorrisi cerca il sole
è rimasta bianca l'ultima pagina
in attesa.... di una lieta fine.
Lunapiena
|
ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
Ανάμεσα σε μύθο και ιστορία
με αυταπάτες και πραγματικότητα
γράφεται κάθε σελίδα της ζωής..
Κάθε κεφάλαιο μια άλλη εμπειρία
και ο άνθρωπος περνά την κοιλάδα
που του δόθηκε στη ζωή να διαβεί.
Το ποτάμι του χρόνου παρασύρει
μνήμες και αναμνήσεις
περνά τα μονοπάτια της μοναξιάς
και ήσυχα κυλλά στους κήπους
των ευτυχισμένων στιγμών....
Μετατρέπει τον πόνο σε δάκρυ
συναντά του χαμόγελου το φως
και μεταδίδει νότες ελπίδας
στο ρευστό πέρασμά του..
Παραμελεί πάθη και απαιτήσεις
την διαφάνεια της αλήθειας επιζητά.
Δεν παγιδεύεται ποτέ,
προσπερνά μιά μιά.. όλες τις εποχές
παρασύρει κάστρα κτισμένα στη άμμο
και όνειρα μιας έναστρης νύχτας...
και δεν σταματά ποτέ...
Κάθε μονοπάτι κι άλλο κεφάλαιο
στο μυθιστόρημα της ζωής μας
χαράζεται με το μελάνι της καρδιάς
και το ταξίδι συνεχίζεται...
Ακολουθεί με πάθος και σεβασμό
το βιαστικό ποτάμι του χρόνου
ανάμεσα από χαμόγελα και δάκρυ
ψάχνει να βρεί του Ήλιου το φως...
Έχει μείνει λευκή η τελευταία σελίδα
σε αναμονή...
για ένα πιό ευχάριστο τέλος.
Lunapiena | June 28
|
Il Tuo SORRISO
In questo mondo che Tutto abbraccia...
il Nulla e il Tutto un' illusione....
un dolce-amaro miscuglio sono i sentimenti...
e il pensiero affronta... un scacco matto....
In questo mondo che Tutto abbraccia...
ogni aurora... un' emozione...
ogni sorriso... una speranza...
ogni parola un parto spontaneo del cuore...
In questo mondo che Tutto abbraccia...
che Tutto ci sembra fermo e... stabile,
ma Tutto cambia e Tutto rimane....
Buio e Luce in un ballo d'Amore...
In questo mondo che Tutto abbraccia
gioia e dolore in alternanza...
il Tuo amore un dono di Vita...
il Tuo sorriso un raggio di Sole...
 
Το Χαμογελό σου
Σ'αυτό τον κόσμο που όλα τ'αγκαλιάζει
ψευδαίσθηση είναι το Όλα και το Τίποτε
γλυκόπικρο λικέρ είναι τα αισθήματα
και η σκέψη αντιμέτωπη με κίνηση Ματ..
Σ'αυτό τον κόσμο που όλα τ'αγκαλιάζει
κάθε αυγή.... και μια συγκίνηση
κάθε χαμόγελο... και μια ελπίδα
και κάθε λέξη της καρδιάς είναι γέννημα.
Σ'αυτό τον κόσμο που όλα τ'αγκαλιάζει
και όλα μοιάζουν ακίνητα... κι ακλόνητα
μα όλα αλλάζουν... κι όλα παραμένουν
φώς και σκοτάδι, της Αγάπης πιάσαν το χορό.
Σ'αυτό τον κόσμο που όλα τ'αγκαλιάζει
η χαρά και η λύπη εναλλάσσονται...
μα η αγάπη σου είναι δώρο της Ζωής
και το χαμογελό σου.. του Ήλιου αχτίδα.
Lunapiena |
|
Per Te....
Sole lucente del mezzogiorno
invisibile al mio sguardo
ombra di luce, intaccabile...
Ti accarezzo con il mio pensiero
ma sfugi... dal mio toccare
come il vento che accarezza
i miei capelli e gli trasforma...
in ali senza forza di volare...
Ti adora il mio cuore tremando...
come la fiamma di una candella
nel gioco del vento...
Sole rosastro dell'aurora...
Sorriso del mondo della speranza...
posso godermi la Τua bellezza...
bagnarmi nella Τua onesta...
Nuotare nel mare della Τua saggezza
e riposarmi nell'ombra della Τua bontà..
*****
Ήλιε φωτεινέ του μεσημεριού
δεν μπορεί να σε δεί το βλέμμα μου
άπιαστη είναι κι η σκιά του φωτός.
Σε χαιδεύω με τη σκέψη μου
μα δεν μπορώ να Σε αγγίξω
Άνεμος είμαι που χαιδεύει τα μαλλιά
και τα κάνει να μοιάζουν με φτερά
που δεν καταφέρνουν να πετάξουν.
Σε λατρεύει η καρδιά και τρέμει
σαν την φλόγα ενός κεριού
στο παιχνίδι του ανέμου.
Κόκκινε Ήλιε της αυγής
χαμόγελο του κόσμου της ελπίδας,
μπορώ να απολαύσω την ομορφιά Σου
στην τιμιότητά Σου να κολυμπήσω,
να ταξιδεψω στη θάλασσα της σοφίας Σου
στην σκιά της καλωσύνη Σου να ξαποστάσω.
Lunapiena
|
|
Στης Θάλασσας την αλμύρα
θα βρείς το δάκρυ μου,
να ταξιδεύει ελεύθερο
μες το απέραντο γαλάζιο.
Δεν καταδέχτηκε την ελπίδα,
θέλησε της γνώσης τον πόνο
να συναντήσει η καρδιά μου
και αντάμωσε τη μοναξιά
μακρυά απ'το γαλάζιο λιμάνι
της αυταπάτης του ονείρου..
κι αρμενίζει το δάκρυ μου
σιωπηλή αλμυρή απόδειξη
μιας γαλάζιας αγάπης
που ζεί για πάντα στην καρδιά μου
και ψάχνει τον ορίζοντα της ύπαρξης
εκεί που συναντιούνται αρμονικά
οι αντίθετες δυνάμεις...
και συνεχίζει ελεύθερη η Ζωή!
Μην αναρωτιέσαι πιά....
της Θάλασσας η αλμύρα,
γεννήθηκε από τα δάκρυα
κάποιων ανθρώπων που τόλμησαν
ελεύθεροι να συναντήσουν
της Μοναξιάς το απέραντο γαλάζιο.
Lunapiena
Tra il sale del mare
troverai la mia lacrima
che viaggia libera
nell'infinito azzurro.
Non ha accettato la speranza
ha preferito la saggezza del dolore
e ha incontrato la solitudine.
lontano dal porto azzurro
dell'illusione dei sogni.
e naviga la mia lacrima
silenziosa dimostrazione
di un amore celeste
che vive da sempre nel mio cuore,
e cerca l'orizzonte dell'esistenza
dove si incontrano in armonia
le forze opposte...
e continua a navigare libera la Vita.
Non domandarti più...
il salino del mare è nato
dalle lacrime delle persone
che osano liberi ad incontrare
l'infinito azzurro della solitudine.
Lunapiena | |
|
|
La Torre di BABELE
Come siamo finiti male
dopo tanta strada siamo ritornati
nel famoso torre di Babele,
per ancora una volta
nella nostra storia nel mondo,
e tutti parliamo, tra urli ed emozioni
ognuna la sua lingua propria...
e un altro senso per le parole,
tra anfilogia e confusione.
Si chiama Liberta'.... la guerra,
Amicizia... lo sfruttamento umano,
Αmore... il desiderio carnale
e il bisogno di dipendenza sentimentale
e... il piacere del possesso tra le persone
si fa chiamare.... Eros.
Come siamo finiti male
ritrovati ancora una volta
nel torre del Babele
ognuno solo senza..
voglia di ascoltare
e nemmeno desiderio
di comunicare.
Ognuno solo nella sua povera
e colorata miseria
di quella disumana solitudine,
tra miliaia di persone
tra urli ed emozioni....
in confusione.
Lunapiena
|
Ο Πύργος της Βαβέλ
Πως καταντήσαμε έτσι πάλι..
μετά από τόσο δρόμο.. ξαναγυρνάμε
στο φημισμένο Πύργο της Βαβέλ
γι'ακόμα μια φορά
στην ιστορία του κόσμου
κι όλοι μιλάμε,
με κραυγές, συγκινήσεις και ψίθυρο...
καθένας στη δική του γλώσσα...
με μιά άλλη εννοιολογία στις λέξεις
ανάμεσα από αμφιλογία και σύγχυση.
Ονομάζουμε Ελευθερία.. τον πόλεμο
και Φιλία.. την εκμετάλλευση του άλλου
Αγάπη.. λέμε το ερωτικό πάθος και
την ανάγκη για συναισθηματική εξάρτηση.
και την επιθυμία για κυριαρχία
του ενός πάνω στον άλλο..
τον λέμε Ερωτα.
Πως καταντήσαμε έτσι πάλι...
να ξαναβρεθούμε γιά άλλη μια φορά
μέσα στον Πύργο της Βαβέλ
καθένας μόνος χωρίς καμμία όρεξη
να ακούσουμε ο άλλος
τι έχει να μας πεί...
και δίχως επιθυμία για επικοινωνία...
Καθένας μόνος στη φτώχεια
της μίζερης πλουμιστής ζωής μας
εκείνης της απάνθρωπης μοναξιάς
ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους
με κραυγές, συγκινήσεις.. και ψίθυρο
...σε σύγχυση.
Lunapiena
| June 27
|
Dicono......
Dicono che il sorriso forse deriva
dalla memoria dell'universo,
che rispecchia un raggio del sole
nell infinito buio della notte.
Dicono che il sorriso forse deriva
dal ricordo del paradiso perduto,
che è il ricchiamo di un amore
nell'incontro delle anime.
Dicono ancora che il sorriso forse
è il primo regolatore dei sentimenti,
che funziona come il primo ponte
tra il cuore del bambino con il mondo.
Dicono ancora che il sorriso forse
e l'espressione della graditudine,
che è il primo sincero dialogo
dei sguardi, molto prima della parola.
Dicono ancora che il sorriso forse
è la chiave che apre la porta del cuore,
ma, a volte, può essere l'ultimo addio
che cerca solo di nascondere le lacrime.
Lunapiena
|
Λένε.....
Λένε πως το χαμόγελο ίσως να'ναι
του σύμπαντος η μνήμη...
που καθρεφτίζει την αχτίδα του ήλιου
στης νύχτας το ατέλειωτο σκοτάδι.
Λένε πως το χαμόγελο ίσως να' ναι
η ανάμνηση του χαμένου Παραδείσου,
...κι είναι το κάλεσμα Αγάπης
την ώρα που συναντιούνται οι ψυχές.
Λένε ακόμα πως το χαμόγελο είναι
ο πρώτος ρυθμιστής των αισθημάτων
και σαν γέφυρα λένε πως λειτουργεί
που την καρδιά του παιδιού ε
νώνει με τον κόσμο.
Λένε ακόμα πως το χαμόγελο ίσως να 'ναι
η έκφραση ευγνωμοσύνης της ψυχής
και ο πρώτος ειλικρινής διάλογος
πολύ πριν μάθουμε μεταξύ μας να μιλάμε.
Λένε ακόμα πως το χαμόγελο ίσως είναι..
το κλειδί που ανοίγει την πόρτα της καρδιάς
αλλά... ίσως και να'ναι το τελευταίο αντίο
που θέλει να κρύψει.. τα δάκρυα του πόνου.
Lunapiena
|
Αύριο πάλι, αύριο πάλι θά 'ρθω να σε βρω...
Κρίμα που δεν με πιστεύεις,
Κρίμα που μ' αφήνεις μόνο μου να ζω!
Αύριο πάλι, αύριο πάλι θα 'ρθω να σου πω...
Κρίμα που δεν με πιστεύεις,
Κρίμα που δεν ξέρεις πόσο σ' αγαπώ!
Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Δήμος Μούτσης
Περαστικά Σου Δημήτρη.....
Είσαι ωραία σαν αμαρτία
Στη γειτονιά σου το απόβραδο τη στήνω
και τις κινήσεις σου κοιτώ προσεκτικά
μ' ένα τσιγάρο που με πίνει και το πίνω
ώσπου να δω για που το βάζεις βιαστικά
μ' ένα τσιγάρο που με πίνει και το πίνω
ώσπου να δω για που το βάζεις βιαστικά
Είσαι ωραία σαν αμαρτία
και γω παιδάκι της γειτονιάς
μη με κοιτάζεις μ' αδιαφορία
από κοντά μου όταν περνάς
Δεν έχω θάρρος για να ρθω να σου μιλήσω
όταν σε βλέπω νιώθω τρακ και ταραχή
τ' αγγελικό σου το κορμί να ξεφυλλίσω
μες στις σελίδες του να μάθω τη ζωή
τ' αγγελικό σου το κορμί να ξεφυλλίσω
μες στις σελίδες του να μάθω τη ζωή
Είσαι ωραία σαν αμαρτία
και γω παιδάκι της γειτονιάς
μη με κοιτάζεις μ' αδιαφορία
από κοντά μου όταν περνάς....
Δημήτρης Μητροπάνος |
|
Σ'ΑΝΑΖΗΤΩ
Αφού με έσπειρε μια μοίρα αυτοκρατόρισσα
μήτρα με γέννησε αρχαία Μακεδόνισσα
μ' άδεια φαρέτρα πολεμάω το χειμώνα
από το κάστρο στην καρδιά του Πλαταμώνα
Αφού με φέρνει μονοπάτι φαναριώτικο
ένα σοκάκι με κρατάει σαλονικιώτικο
έλα ένα βράδυ την υπόσχεση να πάρεις
πριν να τη σβήσει με σφουγγάρι ο Βαρδάρης
Σ' αναζητώ
Σ' αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα
λείπει το βλέμμα σου απ' της αυγής τα χρώματα
σ' αναζητώ
σ' αναζητώ μ' ένα βιολί κι ένα φεγγάρι
λείπει το όνειρο εσύ και το δοξάρι
Αφού μεθάω μ' ένα κρασί αγιονορείτικο
και μ' ένα ντέρτι σεκλετίζομαι πολίτικο
βρες το μαχαίρι που στα δύο μας χωρίζει
κι έλα εδώ στων στεναγμών το μετερίζι
Αφού στον Όλυμπο οι Θεοί τ' αποφασίσανε
δώσαν στο κρύο τα κλειδιά κι αυτοκτονήσανε
μόνη ξυπνά μόνη κοιμάται τώρα η μέρα
με μηχανάκι με κομπιούτερ και φλογέρα
Σ' αναζητώ
Σ' αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα
λείπει το βλέμμα σου απ' της αυγής τα χρώματα
σ' αναζητώ
σ' αναζητώ μ' ένα βιολί κι ένα φεγγάρι
λείπει το όνειρο εσύ και το δοξάρι...
Δημήτρης Μητροπάνος
Στίχοι: Φίλιππος Γράψας
Μουσική: Μάριος Τόκας
|
|
L'attesa e la sorpresa sono due "signore" che non vanno mai in compagnia... perchè ognuna chiede egoisticamente l'attenzione dell'uomo solo per conto proprio... Non possono mai essere amiche.... Quando si avvicina l'una... l'altra si arrabbia e sfuge lontano. Ognuna però... quando si decide di fare una visita di cortesia, porta sempre con se il suo bagaglio con contenuto gradito e piacevole. Dicono ancora che l'attesa regala speranza,... trasforma in tale modo il tempo che fa diventare l'attimo in un eternità, solecitando la fantasia a creare mille immagini e centinaia di scene possibili, aumenta la curiosità. L'attesa, di solito, fa crescere l'emozione e aumenta le aspettative... La sorpresa dall'altra parte, viene all'improvviso... sempre inaspettata, furiosa e prepotente annula ogni difesa... apre il rubinetto della fontana del sentimento e provoca una serie di reazioni emozionali... Dicono che gli piace ubbriacare il tempo, in tal modo che dimentica di far girare la sua sfera.... e si ferma l'attimo. Non ama nascondersi e odia gli segreti.
Succede qualche volta, che queste due "signore" si decidono di dimostrare la propria forza.... in un gioco antagonistico di potere.... visitando inaspettate la stessa persona. La sorpresa essendo più giovane è rapida ed arriva per prima... tutta sorridente e allegra... l'attesa arriva più tardi e porta con se il silenzio.. con la sua bacheta magica, ferma la festa... chiude la musica, spegna la luce, imbroglia il tempo ubbriacato in modo che l'attimo si allunga... Nel silenzio arriva il sogno per colorare un po la notte... come succede in una lunga notte stellata d'estate....
Η αναμονή και η έκπληξη είναι δυό "κυρίες" που δεν κάνουν ποτέ παρέα... γιατί καθεμιά εγωιστικά ζητά την προσοχή του ανθρώπου για τον εαυτό της... Δεν γίνεται ποτέ να γίνουν φίλες. Όταν η μια πλησιάζει.. η άλλη θυμωμένη απομακρύνεται... Λένε ότι η Αναμονή χαρίζει Ελπίδα.. μετατρέπει το χρόνο και κάνει την στιγμή αιωνιότητα να μοιάζει, ερεθίζοντας την φαντασία να δημιουργεί χίλιες εικόνες και εκατοντάδες σκηνοθεσίες... μεγαλώνει την περιέργεια και αυξάνει τις συγκινήσεις... και τις προσδοκίες.
Η έκπληξη από την άλλη.. έρχεται ξαφνικά... απρόσκλητη, ορμητική και απαιτητική εκμηδενίζει κάθε άμυνα.. ανοίγει τη βρύση της πηγής των αισθημάτων και προκαλεί μια σειρά συγκινήσεων... Λένε πως φχαριστιέται να μεθά τον χρόνο σε τέτοιο βαθμό που ξεχνιέται να γυρίσει την σφαίρα του... και σταματά την στιγμή. Δεν της αρέσει να κρύβεται ποτέ... και μισεί τα μυστικά.
Συμβαίνει καμμιά φορά, οι δυ'ο αυτές "κυρίες" να αποφασίσουν να δείξουν την δυναμή τους μ'ένα παιχνίδι ανταγωνισμού επισκέφτοντας το ίδιο άτομο... Η έκπληξη σαν πιό νέα είναι πιό γρήγορη και φτάνει πρώτη... χαμογελαστή και κεφάτη... μετά καταφτάνει κουρασμένη η αναμονή... σιωπηλή... και με την μαγική της βέργα σταματά την γιορτή... κλείνει τη μουσική... σβήνει τα φώτα.. μπερδεύει τον μεθυσμένο χρόνο.. και η στιγμή μοιάζει αιωνιότητα... Μοιάζει πως νικά στο τέλος η Αναμονή... και διαρκεί...
Ευτυχώς που στη σιωπή... έρχεται αθόρυβα το όνειρο... να χρωματίσει για λίγο το σκοτάδι... όπως συμβαίνει στις έναστρες νύχτες του καλοκαιριού...
Lunapiena
| June 26
|
IGNORO
Ignoro il timido sorriso del sole
quel attimo che la natura arrossisce
per il suo amore innocente...
Ignoro il tenero soffio del vento
nascosto tra i rami degli alberi
che fa cantare il pino del bosco...
Ignoro il primo bacio dell'aquila
e la sua premura per il suo piccino
nell'alba del sole in primavera...
Ignoro il grido del trionfo del leone
ogni mattina di una giornata di sole
prima della sua corsa di lotta...
Ignoro il linguaggio dei insetti
che dichiarano il loro amore
per il fiore vagabondo dei cambi...
Ignoro il canto silenzioso dei pesci
e il loro ballo solitario
nel liquido salotto
di un mondo azzurro nascosto sott'acqua...
Ignoro la danza eterna
dei sentimenti
nel profondo della tua anima
nascosta da ogni sguardo curioso...
Ignoro il mistero della vita
nella sua espressione piu' vera
all'attimo della sua nascita...
Ignoro il mistero della morte
come un ultimo saluto di graditudine
per il regalo di una storia di vita...
Ignorante sono
nel cammino del mondo
e lotto contro la miseria
con le sue mille aspetti
ma sono nata
una sacerdotessa di vita...
Ho perso il dono
dell'intelligenza umana
e mi illudo di essere
studentessa in vita
di una scienza che osserva
in cerca della verita'
che si trova intera dentro al mio essere.
Lunapiena
|
ΑΓΝΟΩ
Αγνοώ το ντροπαλό χαμόγελο
του ήλιου,
τη στιγμή που η φύση κοκκινίζει
για τον αθώο της έρωτα.
Αγνοώ το τρυφερό φύσημα
του ανέμου
που κρύβεται στα κλαδιά
των δέντρων
και κάνει το πεύκο στο δάσος
να τραγουδά..
Αγνοώ το πρώτο φιλί του αετού
και την φροντίδα για το μικρό του
στην τρυφερή αυγή της Άνοιξης..
Αγνοώ την κραυγή θριάμβου
του λιονταριού
κάθε καινούρια μέρα
πριν ξεκινήσει για την μάχη..
Αγνοώ το λεξιλόγιο των εντόμων
που εξομολογούνται τον έρωτά τους
στα αγριολούλουδα του κάμπου..
Αγνοώ το σιωπηλό τραγούδι
των ψαριών
και το μοναχικό τους μπάλλο
μες στο υγρό σαλόνι..
του γαλάζιου κόσμου,
που κρύβεται μέσα στο νερό.
Αγνοώ τον αιώνιο χορό των αισθημάτων
στο βάθος της ψυχής σου..
που κρύβεται απ'τα περίεγα βλέμματα..
Αγνοώ το μυστήριο της Ζωής
στην πιό αληθινή του έκφραση
την στιγμή της γεννησής της.
Αγνοώ το μυστήριο του θανάτου
σαν ένα τελευταίο χαιρετισμό ευγνωμοσύνης
για το δώρο μιας ζωής...
Είμαι αδαής στο διάβα του κόσμου
και ενάντια στη μιζέρια παλλεύω
που έχει χίλια πρόσωπα..
αλλά γεννήθηκα ιέρεια της Ζωής
Έχασα το δώρο
της ανθρώπινης διάνοιας
αλλά έχω την αυταπάτη
ότι θα μείνω μαθήτρια για πάντα
μιας γνώσης που παρατηρεί
και ψάχνει για την αλήθεια
που βρίσκεται μέσα στο είναι μου
Lunapiena
|
|
...e' Beato chi ha saputo...Vivere in Amore
...είναι Ευτυχής όποιος έμαθε.... με Αγάπη να Ζεί
| June 25
|
Correre sull'acqua...
Bruccia la pelle,
bolle il sangue
e il respiro affannato
cerca l'azzurro sotto l'ombra
di una nuvola bianca
e dietro il vento..
che fa ballare le onde.
Le fontane delle piazze son piccole
per rinfrescare l'anima
che cerca l'amore.
Credevo fosse cascata
quel sentimento nascosto
sotto l'angoscia del quotidiano,
che le parole fossero un fiumme
per assettare l'ardore
di un campo fiorito.
Le rocce pietrose delle montagne
rimangono nude,
fedele spose del sole.
Correre sull'acqua...
cuore mio testardo
come quel bianco cavallo
senza le ali,
che non vuole più gallopare
sulla terra
fuggito una notte
dalla prigione del bosco.
Le nuvole rubano i nostri pensieri
e la rabbia del vento...
gli porta lontano.
Correre sull'acqua....
senza fermarti
per guardare il riflesso
della tua immagine
nello specchio umido
che tutto trasforma
confudendo la fantasia
con la realtà.
L'azzurro del mare s
i perde nel buio
quando il sole stanco
abbandona la Terra.
Lunapiena
|
Τρέξε πάνω στο Νερό
Καίει το δέρμα, βράζει το αίμα
και η ανάσα λαχανιασμένη
ψάχνει για το γαλάζιο
στον ίσκιο του λευκού σύννεφου
και πίσω ο άνεμος σηκώνει
τα κύματα για να χορέψουν.
Τα συντριβάνια στη πλατεία
είναι μικρά για να δροσίσουν την ψυχή
που ψάχνει για να'βρη την αγάπη.
Νόμισα πως ήταν καταράκτης
εκείνο το συναίσθημα
που ήταν κρυμμένο
μες την συνήθεια της καθημερινότητας,
και πως οι λέξεις ήταν ποτάμι
που ξεδιψάει το ανθισμένο λιβάδι.
Οι πέτρινοι βράχοι στο βουνό
παραμένουν για πάντα γυμνοί,
αφοσιωμένοι σύντροφοι του ήλιου.
Τρέξε πάνω στο νερό,
καρδιά μου πεισματάρα,
σαν άσπρο άλογο χωρίς φτερά,
που δεν θέλει πιά να καλπάζει στο χώμα
γιατί δραπέτευσε μια μέρα
από του δάσους την φυλακή.
Τα σύννεφα κλέβουν τις σκέψεις μας
και η οργή του ανέμου τις πάει μακρυά.
Τρέξε πάνω στο νερό...
και μή σταματήσεις να κοιτάξεις
την αντανάκλαση της μορφής σου
στο υγρό καθρέφτη που όλα τ'αλλάζει,
μπερδεύοντας την φαντασία
με την αλήθεια.
Χάνεται στο σκοτάδι
το γαλάζιο της θάλασσας,
όταν ο ήλιος κουρασμένος
παρατάει την γη.
Lunapiena |
|
Voici l'aube
que j'ai tant attendue
Le jour initial entier et pur
Où nous émergeons
de la nuit et du silence
Et libres nous habitons
la substance du temps
Sophia de Mello Breyner Andresen
|
E' l'alba
che tanto ho aspettato
inizio luminoso e pieno del giorno
a cui approdiamo
emergenti dalla notte e dal buio
e liberi occupiamo
la realtà del tempo.
Trad. Chicca
*****
Είναι η αυγή
που τόσο περίμενα,
φωτεινή αρχή
και απ'τη μέρα που έρχεται
να ωφεληθούμε..
βγαλμένοι από την νύχτα
και το σκοτάδι
και ελεύθεροι θα κατοικήσουμε
την ουσία του χρόνου.
Sophia de Mello Breyner Andresen
Trad. Lunapiena
| |
|
Tools 
