|
|
August 31
|

Dell'innaffiare il giardino Oh, bello innaffiare il giardino, per far coraggio al verde Dar acqua a quegli alberi assetati! Dài più che basti e non dimenticare i cespugli delle siepi, perfino quelli che non danno frutto, quelli esausti e avari.
E non perdermi di vista,
in mezzo ai fiori,
le male erbe che hanno sete anche loro.
Non bagnare solo il prato fresco
o solo quello arido:
rinfresca anche la terra nuda.
Bertold Brecht
|
Στο Πότισμα του Κήπου
Ω! είναι όμορφο να ποτίζεις τον κήπο
για να δώσεις κουράγιο στο πράσινο!
Να δώσεις νερό στα διψασμένα δέντρα!
Δώσε όσο χρειάζεται και μη ξεχνάς
τους θάμνους στο φράχτη,
ούτε εκείνους
που δεν δίνουν καρπούς,
από ταλαιπωρία ή τσιγκουνιά.
Και μη μου ξεχάσεις τα χορτάρια
που βρίσκονται ανάμεσα στα λουλούδια
που διψάνε κι αυτά.
Και μη ποτίζεις μόνο το φρέσκο λιβάδι
ή εκείνο μόνο το ξηρό,
δρόσισε και τη γυμνή γή.
Bertold Brecht
Trad. Lunapiena
 |
|
ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΟΣ ΠΥΘΟΚΛΗ
........Και πρώτα πρώτα να θεωρείς ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος σκοπός της γνώσης για τα ουράνια φαινόμενα... είτε λέγονται σε συσχετισμό με άλλα.. είτε αυτοτελώς, εκτός από την επίτευξη της αταραξίας και μιας σταθερής πεποίθησης, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις άλλες γνώσεις.
Δεν πρέπει επίσης να εξάγουμε με τη βία το αδύνατο, ούτε να επιζητούμε να κατανοήσουμε το κάθε τι καλά, ούτε να κάνουμε την έρευνά μας πάντοτε τόσο καθαρά όσο... όταν συζητάμε για την ανθρώπινη ζωή ή για τις φυσικές αρχές γενικά, όπως, για παράδειγμα, ότι το σύνολο των όντων είναι σώματα και ανέγγιχτη φύση και ότι τα στοιχεία είναι άτμητα και κάθε άλλη άποψη που λέει, ότι μια μόνη εξήγηση των φαινομένων είναι δυνατή, πράγμα που δεν ισχύει για τα ουράνια φαινόμενα, αλλά όλα αυτά επιδέχονται πολλές αιτίες της γένεσής τους και της ουσίας τους... χωρίς καμία να είναι αντιφατική με τις αισθήσεις.
Γιατί δεν πρέπει να μελετάμε τη φύση, με κενές υποθέσεις και αυθαίρετους νόμους, αλλά όπως απαιτούν τα φαινόμενα.
Γιατί ο βίος μας δεν έχει ανάγκη από παραλογισμούς και κενές δοξασίες αλλά... από ζωή χωρίς ταραχές.
Όλα λοιπόν τακτοποιούνται αν εξηγηθούν με την μέθοδο των πολλαπλών αιτιών, σε συμφωνία πάντοτε με τα γεγονότα και αν προβάλλουμε εκείνο που σχετικά με αυτά είναι ευλογοφανές. Όταν όμως κάποιος.. άλλο αφήνει και άλλο δεν απορρίπτει, παρ' όλο που κατά τον ίδιο τρόπο συμφωνεί με τα φαινόμενα, αυτός είναι φανερό ότι βρίσκεται μακριά από κάθε μελέτη της φύσης και κατρακυλάει στον μύθο. ....... Και θα αποκλεισθεί ο μύθος όταν κανείς ακολουθεί τα γεγονότα και με βάση αυτά ερμηνεύει τα σκοτεινά (αυτά που δεν είναι εμφανή). ............
Διότι όλα τα ουράνια σώματα δεν πρέπει κανείς να παραλείπει να τα ερευνά με αυτή τη μέθοδο, αν βέβαια κάποιος αντιμάχεται τις αληθινές αποδείξεις, ποτέ δεν θα μπορέσει να εξασφαλίσει γνήσια αταραξία. ......... Το να τους αποδίδει κανείς μια και μοναδική αιτία, ενώ τα ίδια τα γεγονότα απαιτούν περισσότερες, είναι παραφροσύνη και κακώς γίνεται από εκείνους.. που έχουν επιδοθεί με ζήλο στην απερίσκεπτη αστρολογία και που αποδίδουν τα αίτια σε κούφια πράγματα, όταν δεν απαλλάσσουν καθόλου τη θεία φύση από το βάρος της ευθύνης τους. ........
Αυτά όλα, Πυθοκλή, να τα κρατήσεις καλά στο μυαλό σου. Γιατί θα σε βοηθήσουν να ξεκόψεις για πάντα από τη μυθολογία, και θα μπορείς να καταλαβαίνεις τα παρόμοια με εκείνα που είδαμε. Να βαλθείς όμως με όλα σου τα δυνατά να εμβαθύνεις στις πρώτες αρχές, στην έννοια του άπειρου και στα συγγενικά προβλήματα.
Να στοχαστείς ακόμη τα κριτήρια της αλήθειας και τα συναισθήματα και τον λόγο για τον οποίο καταπιανόμαστε με αυτές τις θεωρίες. Διότι τούτα αν μελετηθούν διεξοδικά θα μας κάνουν ικανούς να κατανοήσουμε τις αιτίες των επιμέρους. Όσοι όμως αυτά δεν τα πιάσανε με την καρδιά τους, ούτε τα ζητήματα τα ίδια μπορούν να καταλάβουν ούτε να φτάσουν στο σκοπό που αυτές οι μελέτες επιδιώκουν."
ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ
Διογένης Λαέρτιος
εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ | August 29
|
"Πρέπει επίσης να θυμόμαστε ότι το μέλλον.. ούτε είναι εξ ολοκλήρου δικό μας, ούτε δεν είναι. Ώστε να μην περιμένουμε ότι σίγουρα θα είναι δικό μας, ούτε εξ ολοκλήρου να απελπιζόμαστε ότι δεν θα είναι.
Θα πρέπει να αναλογιστούμε και ότι από τις επιθυμίες, άλλες είναι φυσικές και άλλες μάταιες και από τις φυσικές άλλες είναι αναγκαίες και άλλες μονάχα φυσικές. Από τις αναγκαίες επιθυμίες, άλλες είναι απαραίτητες για την ευδαιμονία, άλλες για την ανάπαυση του σώματος και άλλες για την ίδια τη ζωή. Η χωρίς πλάνη μελέτη αυτών μας οδηγεί στο να ανάγουμε κάθε προτίμηση και κάθε αποφυγή στην υγεία του σώματος και στην αταραξία της ψυχής, εφ' όσον αυτός είναι ο σκοπός της μακάριας ζωής. (ΕΥ ΖΗΝ)
Γιατί όλα γι' αυτό τα κάνουμε, για να μην πονάμε και για να μην ταραζόμαστε. Άπαξ και τούτο διασφαλιστεί για εμάς, γαληνεύει η βαρυχειμωνιά της ψυχής, διότι ο άνθρωπος δεν έχει πια ανάγκη να τρέξει να κυνηγήσει κάτι για να συμπληρώσει την ευεξία της ψυχής και του σώματος. Γιατί τότε μόνο χρειαζόμαστε την ηδονή, όταν υποφέρουμε από τη στέρησή της. Όταν όμως δεν υποφέρουμε, δεν χρειαζόμαστε πια την ηδονή.
Και για τούτο θεωρούμε την ηδονή και αρχή και τέλος της μακάριας ζωής. Γιατί αυτήν αναγνωρίζουμε σαν πρώτο αγαθό σύμφυτο μ' εμάς, και από αυτήν ξεκινά κάθε προτίμηση ή αποφυγή και σ' αυτήν καταλήγουμε, έχοντας το συναίσθημα σαν κανόνα για να κρίνουμε κάθε αγαθό. Και επειδή αυτή είναι το πρώτο και έμφυτο αγαθό, γι' αυτό και δεν επιδιώκουμε κάθε ηδονή, αλλά μερικές φορές πολλές ηδονές τις ξεπερνούμε, όταν από αυτές μας προκύπτουν μεγαλύτερες ενοχλήσεις.
Κατά τον ίδιο τρόπο, πολλούς πόνους τους θεωρούμε ανώτερους από πολλές ηδονές, εφ' όσον ακολουθεί μεγαλύτερη ηδονή, όταν τους υπομείνουμε για πολύ χρόνο. Κάθε ηδονή, λοιπόν, επειδή έχει συγγενική φύση με εμάς είναι καλό, δεν προτιμάται όμως κάθε ηδονή. Όπως ακριβώς κάθε πόνος είναι κακό, όμως από τη φύση του δεν είναι αποφευκτός κάθε πόνος. Όλα όμως αυτά επιβάλλεται να κριθούν με συγκριτική μεταξύ τους κλίμακα και προσεχτικό καταλογισμό του τι είναι το συμφέρον μας και του τι δεν είναι. Γιατί μερικές φορές χρησιμοποιούμε το μεν αγαθό σαν κακό, το δε κακό αντίθετα σαν καλό.
Και την αυτάρκεια τη θεωρούμε μεγάλο αγαθό.. όχι για να χρησιμοποιούμε πάντοτε τα λίγα, αλλά για να αρκούμαστε στα λίγα αν δεν έχουμε πολλά, με πλήρη πεποίθηση ότι με μεγάλη ευχαρίστηση απολαμβάνουν την πολυτέλεια αυτοί που την έχουν ελάχιστα ανάγκη και ότι κάθε τι φυσικό είναι ευκολοπόριστο, ενώ το περιττό δυσκολοπόριστο. .............................................
Όταν, λοιπόν, λέμε ότι η ηδονή είναι σκοπός της ζωής, δεν εννοούμε τις ηδονές των ασώτων ή αυτές των απολαύσεων, όπως μερικοί που αγνοούν ή δεν παραδέχονται ή (είναι) κακώς πληροφορημένοι.. θεωρούν, ...αλλά το να μην πονάει κανείς στο σώμα, ούτε να ταράσσεται στην ψυχή. Γιατί δεν είναι τα μεθύσια και οι αδιάκοπες διασκεδάσεις, ούτε οι απολαύσεις..., εκείνα που γεννούν την ευχάριστη ζωή, αλλά.. ο νηφάλιος λογισμός που ερευνά στο βάθος τις αιτίες για κάθε προτίμηση ή αποφυγή, και που διώχνει τις δοξασίες (σκέψεις) από τις οποίες μεγάλη ταραχή κυριεύει τις ψυχές.
Αρχή όλων αυτών και το μέγιστο αγαθό είναι η φρόνηση.
Γι' αυτό και πολυτιμότερο από τη φιλοσοφία είναι η φρόνηση, διότι απ' αυτήν όλες οι υπόλοιπες αρετές έχουν βγει, επειδή διδάσκει ότι δεν είναι δυνατόν να ζει κανείς ευχάριστα, χωρίς να ζει φρόνιμα, ηθικά και δίκαια, ούτε είναι δυνατόν να ζει κανείς φρόνιμα, ηθικά και δίκαια χωρίς να ζει ευχάριστα. Γιατί οι αρετές έχουν φυτρώσει από την ίδια ρίζα με την ευχάριστη ζωή και η ευχάριστη ζωή είναι αχώριστη από αυτές.
Επίκουρος (Επιστολή προς ΜΕΝΟΙΚΕΑ)
|
|

"ΜΗΤΕ ΝΕΟΣ ΤΙΣ ΩΝ ΜΕΛΛΕΤΩ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ, ΜΗΤΕ ΓΕΡΩΝ ΥΠΑΡΧΩΝ ΚΟΠΙΑΤΩ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ.
ΟΥΤΕ ΓΑΡ ΑΩΡΟΣ ΟΥΔΕΙΣ ΕΣΤΙΝ ΟΥΤΕ ΠΑΡΩΡΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΨΥΧΗΝ ΥΓΙΑΙΝΟΝ.
Ο ΔΕ ΛΕΓΩΝ Η ΜΗΠΩ ΤΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ ΥΠΑΡΧΕΙΝ ΩΡΑΝ Η ΠΑΡΕΛΗΛΥΘΕΝΑΙ ΤΗΝ ΩΡΑΝ ΟΜΟΙΟΣ ΕΣΤΙ ΤΩ ΛΕΓΟΝΤΙ ΠΡΟΣ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑΝ Η ΜΗ ΠΑΡΕΙΝΑΙ ΤΗΝ ΩΡΑΝ Η ΜΗΚΕΤΙ ΕΙΝΑΙ.
ΩΣΤΕ ΦΙΛΟΣΟΦΗΤΕΟΝ ΚΑΙ ΝΕΩ ΚΑΙ ΓΕΡΟΝΤΙ, ΤΩ ΜΕΝ ΟΠΩΣ ΓΗΡΑΣΚΩΝ ΝΕΑΖΗ ΤΟΙΣ ΑΓΑΘΟΙΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΧΑΡΙΝ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ, ΤΩ ΔΕ ΟΠΩΣ ΝΕΟΣ ΑΜΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟΣ Η ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΦΟΒΙΑΝ ΤΩΝ ΜΕΛΛΟΝΤΩΝ, ΜΕΛΕΤΑΝ ΟΥΝ ΧΡΗ ΤΑ ΠΟΙΟΥΝΤΑ ΤΗΝ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑΝ, ΕΙΠΕΡ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΜΕΝ ΑΥΤΗΣ ΠΑΝΤΑ ΕΧΟΜΕΝ, ΑΠΟΥΣΗΣ ΔΕ ΠΑΝΤΑ ΠΡΑΤΤΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΟ ΤΑΥΤΗΝ ΕΧΕΙΝ."
***********
" Όσο είναι κανείς νέος ας μην αναβάλλει για το μέλλον τη φιλοσοφία, μα κι όταν γεράσει ας μην βαριέται να φιλοσοφεί.
Γιατί για κανέναν δεν είναι ποτέ νωρίς και ποτέ αργά για ό,τι έχει να κάνει με την υγεία της ψυχής του.
Κι όποιος λέει πως δεν ήρθε ακόμα η ώρα για φιλοσοφία ή ότι πέρασε πια ο καιρός, μοιάζει με άνθρωπο, που λέει, πως δεν είναι ώρα τώρα για την ευτυχία ή πως δεν έμεινε πια καιρός γι' αυτήν.
Πρέπει, λοιπόν, να φιλοσοφεί και ο γέρος και ο νέος: ο ένας ώστε καθώς γερνά, να νιώθει νέος μες στα αγαθά που του προσφέρει η χάρη των περασμένων· ενώ ο άλλος, αν και νέος, να είναι συνάμα και ώριμος, αφού δεν θα 'χει αγωνία για το αύριο.
Χρειάζεται, λοιπόν, να στοχαζόμαστε τα όσα φέρνουν την ευδαιμονία, αφού όταν την έχουμε, έχουμε τα πάντα, και όταν τη στερούμαστε κάνουμε τα πάντα για να την αποκτήσουμε."
ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ
(Επιστολή προς Μενοικέα)
|
|

Mας φτάνει να μιλήσουμε απλά, όπως πεινάει κανείς απλά, όπως αγαπάει όπως πεθαίνουμε απλά.
...κι ο κάθε πόνος μας είναι μια μυστική, πικρή επιστροφή στην άγια ταπεινότητα των απλών πραγμάτων...
Kαι μέσα στη φωνή μας τρέμαν όλοι οι αιώνιοι χωρισμοί.
Kαι τότε καταλαβαίνεις τους πόνους του απείρου όταν κοιλοπονούσε τον κόσμο. Kαι τους πόνους της γής για να γεννήσει ένα στάχυ. Ή τους πόνους ολόκληρης της αιωνιότητας, για να γεννηθεί κάποτε ένα τραγούδι
Γιατί δεν είναι άλλος δρόμος, άλλο χέρι, άλλο όνομα, άλλη σημαία, άλλη καρδιά, άλλο άστρο, άλλη δικαιοσύνη - απ' τη ζωή." Τάσος Λειβαδίτης
|
Ci Basta discuttere con semplicità, giusto come abbiamo fame semplicemente, come amiamo, come moriremo semplicemente.
...e ogni nostro dolore è come un segreto ed amaro ritorno nella sacra modestia delle Cose semplici.
E nella nostra voce tremavano tutti gli eterni abbandoni.
Ed allora sei in grado di capire le sofferenze dell'Universo nel momento della nascita del Mondo. ed il dolore della Terra per far partorire il grano. e le sofferenze dell'eternità per far nascere una Canzone.
"Perchè NON esiste altra strada, altra mano, altro nome, altra pandiera, altro cuore, altra stella, altra giustizia -che.... la Vita!"
Tassos Livaditis Trad. Lunapiena
 |
|

ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ...
Kαμιά φορά, οι μενεξέδες ενός χαμένου παραδείσου ευωδιάζουν μες στον ύπνο μας, κι ύστερα είμαστε άρρωστοι για μέρες˙ παιδικές αμαρτίες του μεσημεριού που τις εξάγνιζαν οι τρόμοι της νύχτας ή το ανομολόγητο πού έδινε κάποτε στις χειρονομίες μας κάτι απ' το άγνωστο θυελλώδη συμβάντα του δειλινού μέσα στο σπίτι, ενώ έξω απλώς βράδιαζε.
Ώσπου μια νύχτα, ένας διαβάτης περνάει στο δρόμο τραγουδώντας. Πού έχεις ξανακούσει το τραγούδι αυτό; Δεν θυμάσαι. Κι όμως η νοσταλγία όλων όσων ονειρεύτηκες, τρέμει μες στο τραγούδι.
Στέκεσαι στο παράθυρο κι ακούς σαν μαγεμένος. Κι άξαφνα σε κάποια στροφή του δρόμου, το τραγούδι σβήνει. Όλα χάνονται. Ησυχία… Tώρα τι θα κάνεις; Η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο. Η θλίψη.. πιο δίκαιο.
Τάσος Λειβαδίτης
|
A VOLTE...
...Α volte le violette del paradiso perduto profumano nel nostro sonno, e dopo siamo malati per giorni.. peccati infantili del mezzogiorno che gli purifica il terrore della notte o l'inconfessabile che donava, a volte, ai nostri gesti qualcosa dall'ignoto, tempestosi eventi del tramonto dentro la casa, mentre fuori veniva la sera.
Fino che ad una notte, un passeggero attraversa l a strada candando. Dove hai risentito questa canzone? Non ti ricordi. però la nostalgia di tutto ciò che hai sognato, trema in questa canzone.
Ti avvicino alla finestra ed ascolti incantato. ...e dall'improvviso, nell'angolo della strada, la canzone si spegne. Tutto si perde. Silenzio... Adesso cosa farai? Il silenzio fa diventare il mondo più grande. La tristezza porta giustizia.
Tassos Livaditis Trad. Lunapiena

| August 28
|

ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Αν θέλεις να λέγεσαι Aνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή.. ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο. Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ' τις φωνές το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες.. μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων, κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία. Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια.. αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες... μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα αύριο.. οι άνθρωποι θα χάνονται στην νύχτα του πολέμου.. έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς, εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ΄τις οβίδες. Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου αν θέλεις να λέγεσαι Aνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι Aνθρωπος μπορεί να χρειαστεί ν' αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.. Θ' απαρνηθείς την λάμπα σου και το ψωμί σου, θ' απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι.. για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο. Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις και ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν' ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ, να κοιτάς εν' άστρο, να ονειρεύεσαι είναι όμορφο σκυμμένος πάνω απ΄ το κόκκινο στόμα της αγάπης σου.. να την ακούς να λεει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ'αποχαιρετήσεις όλ' αυτά και να ξεκινήσεις.. γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ' άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα.. αν θέλεις να λέγεσαι Aνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι Aνθρωπος μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή.. για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη, τη μάνα σου και τον κόσμο. Εσύ και μες απ' το τετραγωνικό μέτρο του κελιού σου θα συνεχίζεις το δρόμο σου πάνω στη γη.
Κι όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα θα χτυπάς τον τοίχο του κελιού σου με το δάχτυλο απο τ' άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν' ασπρίζουν τα μαλλιά σου δε θα γερνάς. Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος.. αφού όλο και νέοι αγώνες θ' αρχίζουμε στον κόσμο αν θέλεις να λέγεσαι Aνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι Aνθρωπος θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό γράμμα στη μάνα σου.. θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ' αρχικά του ονόματός σου και μια λέξη: Ειρήνη σα νά'γραφες ... όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.. να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια.. σα να στεκόσουνα μπροστά σ' ολάκερο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ' την ομοβροντία που σε σκοτώνει.. εσύ ν' ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων.. που τραγουδώντας πολεμάνε για την Eιρήνη. Αν θέλεις να λέγεσαι Aνθρωπος
Τάσος Λειβαδίτης
|
Se vuoi chiamarti Uomo Se vuoi chiamarti uomo non smetterai nemmeno per un momento di batterti per la pace e la giustizia. Uscirai per le strade, griderai, le tue labbra sanguineranno dai gridi il tuo viso sanguinerà dalle pallottole, ma non devi fare mai, un passo indietro.
Ogni tuo grido un sasso alle vetrate dei guerrafondai ogni tuo gesto sarà per distruggere l'ingiustizia. E ricorda: non distrarti neanche per un momento.
Se solo per un po ripenserai alla tua infanzia permetterai che migliaia di bambini vengano trucidati mentre giocano spensierati nei loro paesi. ...per un attimo guarderai il tramonto domani degli uomini si perderanno nella notte della guerra se solo per un momento ti fermerai a sognare migliaia di sogni umani diventeranno cenere sotto le bombe. Non hai tempo non hai tempo per te stesso se vuoi chiamarti Uomo.
Se vuoi chiamarti uomo forse sarà necessario lasciare la tua mamma, la tua amata o il tuo bambino. Non esitare.
Rinuncerai alla tua luce e al tuo pane rinuncerai al riposo serale sulla soglia di casa per intraprendere la dura strada che porta al domani. Niente ti spaventerà o avrai paura.
Lo so, è bello ascoltare una fisarmonica a sera, guardare una stella, e sognare è bello stare chino sulle labbra vermiglie della tua amata e sentirla parlare dei suoi sogni per il futuro.
Ma tu devi dire addio a tutto questo e devi metterti in cammino perché tu sei responsabile per tutte le fisarmoniche del mondo, per tutte le stelle, per tutte le lampade e per tutti i sogni se vuoi chiamarti Uomo.
Se vuoi chiamarti uomo forse sarà necessario che ti mettono in prigione per venti o anche più anni ma tu anche dentro alla prigione ti ricorderai sempre della primavera, della tua madre e del mondo. Tu da quel metro quadrato che sarà la tua cella continuerai per la tua strada sulla terra.
E quando nell'infinito silenzio di notte busserai al muro della cella con la mano dall'altra parte del muro ti risponderà la Spagna.
Tu, anche se pur vedrai gli anni passare e i tuoi capelli imbiancarsi non invecchierai.
Tu anche dentro alla prigione ogni mattina ti sveglierai più giovane giacché sempre nuove lotte cominceremo nel mondo se vuoi chiamarti Uomo.
Se vuoi chiamarti Uomo devi esser pronto a morire un mattino qualsiasi.
La sera prima nella solitudine scriverai una lunga tenera lettera alla tua madre scriverai sul muro la data, le iniziali del tuo nome ed una parola: Pace come se scrivessi tutta la storia della tua vita.
Devi essere pronto a morire un mattino qualsiasi devi poter stare davanti ai sei fucili come se stessi davanti al futuro intero.
Devi, sulla scarica di fucileria che ti sta ammazzando tu devi poter sentire i milioni di persone semplici che cantando lottano per la PACE... Se vuoi chiamarti Uomo.
Tasos Livaditis
 |
|

Ricordati di amare la vita
Il paradosso del nostro tempo nella storia è che abbiamo edifici sempre più alti, ma moralità più basse, autostrade sempre più larghe, ma orizzonti più ristretti.
Spendiamo di più, ma abbiamo meno, comperiamo di più, ma godiamo meno. Abbiamo case più grandi e famiglie più piccole, più comodità, ma meno tempo.
Abbiamo più istruzione, ma meno buon senso, più conoscenza, ma meno giudizio, più esperti, e ancor più problemi, più medicine, ma meno benessere.
Beviamo troppo, fumiamo troppo, spendiamo senza ritegno, ridiamo troppo poco, guidiamo troppo veloci, ci arrabbiamo troppo, facciamo le ore piccole, ci alziamo stanchi, vediamo troppa TV, e preghiamo di rado.
Abbiamo moltiplicato le nostre proprietà, ma ridotto i nostri valori. Parliamo troppo, amiamo troppo poco e odiamo troppo spesso.
Abbiamo imparato come guadagnarci da vivere, ma non come vivere. Abbiamo aggiunto anni alla vita, ma non vita agli anni.
Siamo andati e tornati dalla Luna, ma non riusciamo ad attraversare la strada per incontrare un nuovo vicino di casa.
Abbiamo conquistato lo spazio esterno, ma non lo spazio interno. Abbiamo creato cose più grandi, ma non migliori.
Abbiamo pulito l’aria, ma inquinato l’anima.
Abbiamo dominato l’atomo, ma non i pregiudizi.
Scriviamo di più, ma impariamo meno. Pianifichiamo di più, ma realizziamo meno. Abbiamo imparato a sbrigarci, ma non ad aspettare.
Costruiamo computers più grandi per contenere più informazioni, per produrre più copie che mai, ma comunichiamo sempre meno.
Questi sono i tempi del fast food e della digestione lenta, grandi uomini e piccoli caratteri, ricchi profitti e povere relazioni.
Questi sono i tempi di due redditi e più divorzi, case più belle ma famiglie distrutte.
Questi sono i tempi dei viaggi veloci, dei pannolini usa e getta, della moralità a perdere, delle relazioni di una notte, dei corpi sovrappeso e delle pillole che possono farti fare di tutto, dal rallegrarti al calmarti, all’ucciderti.
E’ un tempo in cui ci sono tante cose in vetrina e niente in magazzino
Un tempo in cui la tecnologia può farti arrivare questa lettera, e in cui puoi scegliere di condividere queste considerazioni con altri, o di cancellarle.
Ricordati di spendere del tempo con i tuoi cari ora, perchè non saranno con te per sempre.
Ricordati di dire una parola gentile a qualcuno che ti guarda dal basso in soggezione, perchè quella piccola persona presto crescerà e lascerà il tuo fianco.
Ricordati di dare un caloroso abbraccio alla persona che ti sta a fianco, perchè è l’unico tesoro che puoi dare con il cuore e non costa nulla.
Ricordati di dire “vi amo” ai tuoi cari ma soprattutto pensalo.
Un bacio e un abbraccio possono curare ferite che vengono dal profondo dell’anima.
Ricordati di tenerle le mani e godi di questi momenti, perchè un giorno quella persona non sarà più lì.
Dedica tempo all’amore, dedica tempo alla conversazione, e dedica tempo per condividere i pensieri preziosi della tua mente. George Carlin
|

ΘΥΜΗΣΟΥ Ν'ΑΓΑΠΑΣ ΤΗ ΖΩΗ
Το παράδοξο των καιρών μας είναι ότι έχουμε όλο και πιό πολλά πελώρια κτήρια, μα ηθική πιό χαμηλή Λεωφοριόδρομους πιό φαρδείς μα πιό στενούς ορίζοντες στη σκέψη.
Ξοδεύουμε περισσότερο αλλά έχουμε λιγότερα. αγοράζουμε περισσότερα μα απολαυμάνουμε λιγότερα.
Έχουμε σπίτια πιό μεγάλα και οικογένειες μικρότερες, έχουμε μεγαλύτερη άνεση μα όλο και λιγότερο χρόνο.
Έχουμε μεγαλύτερη εκπαίδευση μα λιγότερη καλή διαθεση, περισσότερες γνώσεις, μα μικρότερη φρόνηση, περισσότερους ειδικούς, αλλά και μεγαλύτερα προβλήματα, περισσότερα φάρμακα μα λιγότερη υγεία.
Πίνουμε και καπνίζουμε πολύ, ξοδεύουμε χωρίς συλλογισμό, γελάμε ελάχιστα.. οδηγούμε με βιασύνη, θυμώνουμε εύκολα, μένουμε άγρυπνοι τα βράδια ξυπνάμε κουρασμένοι, Βλέπουμε πολύ τηλεώραση μα σπάνια προσευχόμαστε.
Πολλαπλασιάσαμε τις ιδιοκτησίες μας, ελαχιστοποιήσαμε τις αξίες μας, Μιλάμε πολύ, αγαπάμε όλο και πιό λίγο, και συχνότερα μισούμε.
Μάθαμε πως να κερδίζουμε τα προς το ζήν, αλλά δεν μάθαμε να ζούμε. Καταφέραμε να αυξήσουμε το μέσο όρο της ζωής, αλλά δεν προσθέσαμε ζωή στα χρόνια μας.
Πήγαμε και γυρίσαμε στη Σελήνη, μα δεν καταφέρνουμε να διασχίσουμε το δρόμο για να συναντήσουμε το γείτονά μας.
Καταφέραμε να κατακτήσουμε το σύμπαν, αλλά όχι τον εαυτό μας. Φτιάξαμε πράγματα μεγάλα, αλλά όχι και καλύτερα. Καταφέρνουμε να καθαρίζουμε την ατμόσφαιρα του χώρου μας, αλλά μολύναμε την ψυχή μας.
Δαμάσαμε το "΄Ατομο" αλλά όχι τις προκαταλήψεις.
Γράφουμε περισσότερο μα μαθαίνουμε λιγότερο. Κάνουμε σχέδια μεγάλα, μα πραγματοποιούμε ελάχιστα. Μάθαμε καλά την βιασύνη μα καθόλου την αναμονή.
Φτίαχνουμε μεγαλύτερα κομπιούτερ για να χωρέσουν πιό πολλά δεδομένα και να παράγουμε περισσότερα αντίγραφα αλλά επικοινωνούμε όλο και λιγότερο.
Ζούμε στην εποχή των fast food (της έτοιμης τροφής) και της αργής πέψης μεγάλοι άνθρωποι, ανώριμοι χαρακτήρες, πλούσια κέρδη και φτωχές σχέσεις. Ζούμε σε εποχές διπλών εισοδημάτων και πολλών διαζυγίων, όμορφα σπίτια.. μα διαλυμένες οικογένειες.
Ζούμε σε εποχές γρήγορων ταξιδιών με παιδικές πάνες της μιας χρήσης, με χαμένη ηθική και σχέσεις μιας βραδιάς, με υπέρβαρα σώματα και με χάπια πού σε κάνουν να νοιώθεις ικανός για όλα, από την απόλαυση ως την ηρεμία, ως το θάνατο.
Είναι η εποχή που βρίσκεις πάμπολλα πράγματα στη βετρίνα και τίποτα στην αποθήκη.
Μια εποχή που η τεχνολογία μπορεί να σου φέρει αυτό το γράμμα, που μπορεί να επιλέξεις να μοιραστείς το περιεχόμενο του με άλλους ή να το σβήσεις.
Θυμήσου όμως να περάσεις τη μέρα σου με τους αγαπημένους σου σήμερα, γιατί δεν θα είναι μαζί σου για πάντα. Θυμήσου να πείς μια λέξη γλυκειά στο παιδί σου, που σε κοιτά με υποταγή γιατί γρήγορα θα μεγαλώσει και θα φύγει απο κοντά σου.
Θυμήσου να δώσεις μια θερμή αγκαλιά σ'αυτόν που βρίσκεται στο πλευρό σου, γιατί αυτός είναι ο μοναδικός πλούτος που μπορείς να μοιραστείς με την καρδιά, και δεν σου κοστίζει τίποτα.
Θυμήσου να πείς "σας Αγαπώ" στούς αγαπημένους σου, μα πάνω απ' όλα σκέψου το.
Ένα φιλί και μια αγκαλιά μπορούν να γιατρέψουν πληγές που βρίσκονται βαθειά στη ψυχή. Θυμήσου να σφίξεις τα χέρια και να χαρείς αυτές τις στιγμές, γιατί μια μέρα κι αυτός ο άνθρωπος ίσως να μην είναι πιά κοντά σου.
Πρόσφερε χρόνο στην Αγάπη, δώσε χρόνο στην συζήτηση και χάρησε χρόνο για να μοιραστείς πολύτιμες σκέψεις του μυαλού σου.
George Carlin Trad. Lunapiena | August 27

Για Σένα.... Σε συνάντησα μια μέρα μες την καπνισμένη αίθουσα που ανήσυχα κοκκινισμένα μάτια έψαχναν την ελπίδα... και οι καρδίες μας χτυπούσαν στο ίδιο ρυθμό του αγώνα! Συναντήθηκαν τα βλέμματα κι αναρρίγησαν οι καρδιές.. Ταξίδεψε η φαντασία στις πιό απόκρυφες γωνιές κι έγινε ο έρωτας τραγούδι.. και η μελωδία αγκαλιά και η ζωή μας όνειρο... που'χε την δύναμη να σταματά το χρόνο. Σ'έναν ατέλειωτο χορό... σύρθηκαν τα κορμιά μας κι έλοιωσαν οι αμφιβολίες.. συναντήθηκαν τα πιστεύω σ'ένα διάλογο που ένωσε για πάντα τις καρδιές μας. Γονάτισαν κι οι άνεμοι να προσκυνήσουν την ανάσα.. κι η νύχτα μας χάρισε έν'αστέρι της ηδονής μυστικό καταφύγιο για να κρατήσει ο χορός.. Κι ο χρόνος έγινε τραγούδι κι οι ώρες αγκαλιές... Και η ζωή μας όνειρο που'χε την δύναμη του έρωτα να μας κρατήσει νέους. Κι ήταν μακρύ το ταξίδι μας σε θάλασσες και απόκρυμνες πλαγιές.. Ψαρέψαμε μαζί στα βαθειά νερά κι αγωνιστήκαμε με σφιγμένες γροθιές, για ένα χαμόγελο.. για μια ιδέα.. Υπηρέτες της ζωής και οι δυό! Συνοδοιπόροι γι'αμέτρητα φεγγάρια κοινός μας φάνηκε ο δρόμος της ζωής.. Αλλά δεν ήσουν ο δρόμος μου ούτε και εγώ ο δρόμος, ο δικός σου..
Χωρίζουν κάποτε οι δρόμοι των ανθρώπων και ο καθένας καλείται ν'ακολουθήσει τη δική του ατομική πορεία ζωής... γι'άλλα ταξίδια.. γι'άλλες θάλασσες.. γι'άλλα λιμάνια.. και γι'άλλες κορυφές! Lunapiena
|
Per Te.... Ti ho incontrato un giorno in un'aula piena di fumo dove occhi rossi in ansia cercavano la speranza.. e il ritmo dei nostri cuori cantava per la lotta... L'incontro dei nostri sguardi ha sconvolto il nostro cuore.. Ha navigato la fantasia nei angoli nascosti dell'esistenza e ha scovato l'inno dell'amore La melodia è diventata abbraccio e la nostra Vita un sogno.. che ha avuto la forza di fermare il tempo.
Trascinati i nostri corpi in una danza perpetua che ha sciolto il ghiaccio dei dubbi.. le idee hanno fatto nascere il dialogo che ha unito i nostri cuori innamorati, Αnche il vento si era inginocchiato, timido pelegrino del nostro respiro... e la notte ci ha regalato una stella rifugio segreto della nostra passione per far durare la nostra danza.. E il tempo è diventato canzone e le ore abbracci aperte... e la nostra Vita un sogno che aveva il potere dell'amore di regalarci la giovinezza...
Come era lungo il nostro viaggio su mari lontani e pendici selvaggi.. Αbbiamo pescato in acque profonde e abbiamo lottato con pugni chiusi per un sorriso umano.. per le idee.. Servi della Vita la nostra scelta! Compagni di viaggio per tante lune illusi che anche la strada fosse comune Ma.. non eri la mia strada di vita e nemmeno io ero la tua.. Spesso nella vita le strade si separano ad ognuno viene chiesto di seguire la propria rotta di vita.. Altri viaggi ognuno.. per altri mari.. per altri porti.. per altri vertici di vita!
Lunapiena
 | August 26
|
 ΡΙΣΚΟ
Είσαι για ένα ταξίδι στ'ανοιχτά; Είσαι για ένα ρίσκο; Θελω να μου υποσχεθείς πως δε θα πάρεις μετεωρολογικό δελτίο. Πως δε θα χεις μαζί σου προμήθειες και αποσκευές. Πως δε θα γεμίσεις το πλεούμενο με σωσίβια. Θα δέσουμε την άγκυρά μας στα φτερά των γλάρων. Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας το πιο τρελό δελφίνι. Θα σου χαρίσω όλο το γαλάζιο του πελάγου. Όλο το χρυσαφι του ήλιου. Όλο το ροζ του δειλινού. Να χεις χρώματα πολλά να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου. Θα γεμίσω τ'αμπάρι μας με ονειρα. Να χεις πολλά. Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν. Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα και θα μπαλώσουμε τις τρύπες που μας ανοιξαν τα σκυλόψαρα. Αν έχει βροχή θα βγάλουμε τη ψυχή μας στ΄άλμπουρο να ξεπλυθεί. Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ ανοιχτά;
Για ένα ρίσκο;
Αλκυόνη Παπαδάκη
|
RISCO Ci sei per un viaggio all'aperto del mare? Ti va di riscare? Vorrei però di promettermi che non porterai con te il meteo.. e mille bagagli.. e non riempirai la barca con cento salvagenti.. Per il nostro omerggio useremo le ali del gabbiano, e come timoniere mettiamo il più libero delfino. Ti donerò l'azzurro del mare e tutto l'oro del sole e il rosa del tramonto... cosi avrai tanti colori per dipingere la passione e le tue riflessioni... Riempirò il nostro baule con tanti sogni.. cosi avrai in abbondanza e non avrai paura che finiscono. Nelle giornate di sole stendiamo le reti della nostra vita sulla coperta e rappezziamo i buchi che hanno aperto i pescecani. Nelle giornate di pioggia stendiamo l'anima sull'alboro per farla ripulire.. Ci sei per navigare con me all'aperto del mare?
Ti va di riscare?
Alkyoni Papadaki Trad. Lunapiena

| August 25
|

Ο ήλιος ανατέλλει 'Υμνο χαρίζει στη ζωή τ'αηδόνι, φεύγει απ'την μάχη το σκοτάδι στον ορίζοντα, ξεπρόβαλε η αυγή.. η πρωτότοκη κόρη του Ήλιου. Τρυφερό χαμόγελο της φύσης τα ρόδινα σύννεφα στον ουρανό κι η ελπίδα ντύθηκε πορτοκαλί. Λυμένα μακρυά μαλλιά στον άνεμο θυμίζουν τα κλαδιά της κλαίουσας ιτιάς στο χορό του Αυγούστου.. μπρος στο κατώφλι της μέρας. Αθηνάς κέντημα στο γήινο τελάρο με κλεμμένες μπογιές απ'τον παράδεισο η χαρούμενη συμφωνία την χρωμάτων.
Κι ο ήλιο ανατέλλει στ'απέναντι βουνό μια καινούργια μέρα γεννιέται στου χρόνου την αέναη συνέχεια... Μια νέα μέρα.. χάρισμα ζωής! Δροσερή ανοιξιάτικη αύρα σαν αιώνιο κάλεσμα του έρωτα της καρδιάς το τραγούδι...
Lunapiena
|
Spunta il Sole
L'usignolo canta la Vita il buio abbandona la lotta... spunta l'alba nell'orizzonte, la timida figlia del Sole. Sorrisi di tenerezza intorno, nuvole colorate di rosa, è vestita d'arancione la speranza.
Sciolti capelli nel vento somigliano i rami del salice alla danza d'Agosto, sulla soglia del giorno. Ricamo divino sulla tela terreste mille colori di un paradiso fiorito, sinfonia allegra dell'aurora...
Spunta il Sole sulla montagna, e' nato un altro giorno ancora nel continuo del tempo... Un altro giorno per... vivere. Fresca brezza di Primavera, perenne ricchiamo d'amore, il canto del mio cuore... Lunapiena

| |
 
|
Στον ίσκιο απ'τα λόγια σου έγειρε να ξεκουραστεί η κουρασμένη μου καρδιά.. Κι η φρεσκάδα των λέξεων μου χάιδεψε την ψυχή, το άρωμα της φιλίας σου μου θύμισε την άνοιξη.. και μοιάζει αυγής χαμόγελο η καθαρότητα της σκέψης σου
Ανασαίνω το άρωμά σου πίνω απ΄την φρεσκάδα σου στην Αυγουστιάτικη νύχτα. Σαν άγγελος η μορφή σου μέρα και νύχτα δίπλα μου, αόρατη αγκαλιά η φιλία σου.. σα καταφύγιο με προστατεύει απ'την θύελλα της αδιαφορίας και τις καταιγίδες της υποκρισίας.
Lunapiena
|
Nell'ombra delle tue parole mi son seduta per riposare il mio cuore stanco a navigare Quell'aria di freschezza mi ha accarezzato l'anima e il profumo dell'amicizia mi ha portato la primavera.. e come sorrisi d'aurora il tuo limbido pensiero.
Respiro il tuo profumo e bevo la tua freschezza in una notte d'Agosto. Sei come un angelo notte e giorno accanto a me invisibile presenza amica, ombra d'ali che mi protegge dalle tempeste dell'indifferenza e il temporale delle false parole
Lunapiena | |
|
|
|

Quando due nobili cuori Quando due nobili cuori si sono veramente amati Il loro amore è più forte della morte stessa. Cogliamo i ricordi che abbiamo seminato.. E l'assenza dopo tutto non è nulla per gli amanti.
Guillaume Apollinaire (1880-1918)
|
Οταν δυό καρδιές
Όταν δυό καρδιές αγαπήθηκαν αληθινά η αγάπη τους είναι πιό δυνατή κι από το θάνατο Συλλέγουμε τις αναμνήσεις απ'ότι έχουμε σπείρει.. Η απουσία δεν σημαίνει τίποτε.. για όσους αγαπάνε.
Guillaume Apollinaire Trad Lunapiena
|
| August 24
|
Paul Mauriat Love is blue
Βίκυ Λεάνδρου L'amor Est Bleu
Είναι Γαλάζια η ΑΓΑΠΗ... | | | | |
|
Βίκυ Λεάνδρου J'aime la vie - 1975
Βίκυ Λεάνδρος Apres Toi - 1972
Βίκυ Λεάνδρος Ηταν μια Βραδυά - 1973
Βίκυ Λεάνδρου ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
| | |
|

Il Tempo non può nulla..
Ho cercato invano la spiaggia dell'oblio dove nasce l'albero del loto per ubbriacarmi dal suo succo e cancellare i miei ricordi..
Ho vagato senza una bussola come un naufrago allucinato dove le sirene incantano i marinai per ascoltare il loro canto e scordarmi del tuo sorriso..
Ho cercato in una notte d'Agosto per la danza delle stelle cadenti per far ballare i miei ricordi lontano della mia memoria lasciati nel buio dell'universo..
Ho cercato invano la spiaggia dell'oblio, dove i sentimenti dormono come uccelli tra gli scogli ma.. ho incontrato solo la luna.
Nel suo perpetuo vagare per risaldare l'antico patto d'amore danza col sole... al suono delle onde. Il tempo non può nulla più.. che rispettare la forza dell'Amore!
Ho smesso di vagare per cercare la mia spiaggia dell'oblio, accarrezzo con dolce rispetto i miei più cari ricordi.. e suono la danza della luna.
Lunapiena
|
Ο χρόνος τίποτε δεν μπορεί..
Άδικα έψαξα για την ακρογιαλία της λησμονιάς όπου φυτρώνει ο θάμνος του λωτού για να μεθύσω με το χυμό του και να σβήσουν οι αναμνήσεις.
Περιπλανήθηκα χωρίς πυξίδα σαν τον χαμένο ναυαγό εκεί που οι σειρήνες τραγουδούν και σαγηνεύουν τους ναυτικούς, για να ξεχάσω τη μορφή σου.
Έψαξα μια νύχτα του Αυγούστου, που οι περσίδες πέφτουν χορεύοντας για να βάλω στο χορό τις θύμισες να φύγουν από την μνήμη μου θυσία να γίνουν.. στο σκοτάδι του κόσμου.
Άδικα έψαξα για την ακρογιαλιά της λησμονιάς όπου τα συναισθήματα κοιμούνται στους θάμνους.. παρέα με τα πουλιά, αλλά.. συνάντησα μόνη της, τη Σελήνη.
Στη αιώνια περιπλανησή της για να τακτοποιήσει μια πανάρχαια ερωτική συμφωνία χορεύει με τον ήλιο στον ήχο των κυμάτων Ο χρόνος δεν μπορεί.. παρά να σεβαστεί την δύναμη της Αγάπης!
Σταμάτησα να περιπλανιέμαι και να ψάχνω για την δική μου ακρογιαλιά της λησμονιάς, χαιδεύω με τρυφερό σεβασμό τις αγαπημένες μου μνήμες και τραγουδώ το χορό του φεγγαριού.
Lunapiena

| August 23
|
Che cos'é la Vita?
E' la luce di una lucciola di notte. E' il respiro di un bisonte in un'alba invernale. E' una piccola ombra che corre sull'erba e si perde nel tramonto.
 Τι είναι η Ζωή? Το λαμπίρισμα της πυγολαμπίδας μες την νύχτα. Η ανάσα του βίσσωνα μια χειμωνιάτικη αυγή. Μια μικρή σκιά που τρέχει πάνω στο χορτάρι και χάνεται με τη δύση του ήλιου.
Canto dei Blackfeet Trad. Lunapiena
|
Απλώνεται αργά... κι αγέρωχα η νύχτα κι απόψε κι ενώνει μες στο πέπλο της, γη κι ουρανό... κι ο άνεμος έστησε χορό μες στο σκοτάδι! Αναρριγούν τα φύλλα της ελιάς στο αγγιγμά του κι αγκαλιάζονται τα μεθυσμένα της κλαδιά με δέος. Προσκυνούν τ΄αγέρωχα κυπαρίσια.. στο διάβα του κι η κληματαριά φοβισμένη απλώνει το φυλλωμά της για να προστατεύσει τους ώριμους καρπούς της, να συγκρατήσει έτσι.. προσπαθεί, το ξέφρενο μεθύσι!
Ακούγεται η ηχώ να προσκαλεί τον νάρκισσο για ένα τελευταίο ερωτικό χορό μες στο σκοτάδι, τα κύματα φέρνουν τον απόηχο του πόθου της, και συναντούν του βράχου την σκληράδα... Ουρλιάζει ο άνεμος από θυμό.. χορεύοντας στο πέλαγος μοναχικός και πληγωμένος, σαν προδομένος εραστής! Κι η θάλασσα φουσκώνει.. μεθούν τα πλοία της γραμμής οι βάρκες χοροπηδούν, σαν ξεχασμένες φλούδες καρυδιάς και συνεχίζει τ'ανέμου ο χορός... μες στο σκοτάδι! Lunapiena | | August 20
|
Καλησπέρα από την ΑΝΔΡΟ Το Νησί των Αέρηδων
Μια περιπέτεια η σημερινή μέρα...
αλλά πανέμορφη...
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΝΥΧΤΑ |
|